ข้อความต้นฉบับในหน้า
บรรพิตพิพิจารณาเรื่องว่า
บัดนี้มีเพศด้วยอากาศแล้ว อาการก็เริ่ม ๆ ของสมมะ เราต้องทำอาวฤกษ์อัน ๆ
ในทางตรงกันข้าม ผู้ที่มีศีรษะโล้นเรียกตนเองว่าเป็นกิ ษุ ในพระพุทธศาสนา แต่ไม่นับัตวัตร พูดจาเหลาะแหละ โกนหัวโล้น เพราะหวังลาภลาภการะ มีความโลภ ยังทำบาปอกุศลอยู่ อย่างนี้ไม่ชื่อว่าเป็นสมณะ ผู้ที่เว้นจากการทำงานทั้งปวง แล้วจึงชื่อว่าเป็นสมณะ๗
จะเห็นได้ว่า การโกนศีรษะของพระภิกษุในพระพุทธศาสนามีวัตถุประสงค์ชัดเจน คือ เพื่อคลายความกังวลใจในการดูแลรักษาคลายกำหนด คลายความผูกพันจากเรื่องราวก่อนบวช ทำให้ลดความคิดฟุ่มเฟือย มีใจผ่องใสได้ง่าย อีกทั้งการโกนศีรษะนี้ไม่ได้ย่อมโยงกับความเชื่อใด ๆ และไม่ตั้งตนเป็นศัตรูกับผู้ที่มีความเชื่อแตกต่าง แต่พร้อมอธิบายให้ผู้มีความเห็นต่างเข้าใจเหตุผล และอยู่ร่วมกันในสังคมได้อย่างมีความสุข
๗ ข. เรื่องภิกษุชื่อดกตะ (ไทย.มน.) ๔๗/๑๙๙/๒๐๗