บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 150/183

ห๎. บรรพชิตที่พิจารณาถึงความที่เรามีธรรมเป็นของตนเองอยู่ ็ย่อมเอนจากการทำบาป ทำแต่ธรรมดี หม่นกลํ้าใจให้ใส อันเป็นเครื่องต้านทานความชั่ว และอาศัยกรรมมันเป็นที่พึ่งได้ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ๙. มีความไม่ประมาทในการบำเพ็ญสมาธิธรรม ฤทธิธรรมเพิ่มพูนอยู่เป็นนิตย์ ๙. ทำให้เป็นผู้ไม่คลุกคลี กับหมู่คณะ มากเกินความจำเป็น หาวลาปลิดตัวไปให้สิ่งขบ กระทำิวา ๓ คือ กายิวา จิติวา และอุปวิภาวให้เจริญยิ่งขึ้น ๑๐. เกิดความอดทน ต่อการเจริญสมาธิภาพาเพื่อเข้าถึงพระธรรมภายใน และอาศัยพระธรรมภายในจัดกิเลสให้เข้าสู่อุปวิภาได้ในที่สุด