บรรพิจิตมหาพิจารณา : หน้า 49/183

บรรพิจิตมหาพิจารณา สำนักงานพระเถร ไม่รู้ประมาณ ฉันมากเกินความพอใจทั้งปริมาณและคุณภาพของอาหาร ถ้าฉันอยู่นี้ ฉันเท่าไร๋ไม่ล่าถิ่น เพราะไม่ได้ไกล่อนตน ออกจากกิเลส ยิงฉันกิเลสยิ่งเพิ่มขึ้น อยากฉันของอร่อย ๆ ของประณีตยิ่ง ๆ ขึ้น ไปอีก อย่างนี้ใช้ไม่ได้ การวันของพระภิญจึง ประเสริฐกว่า และแตกต่างจากการกินของคูเลสตรงนี้ ถ้าเป็นพระภิญจูแล้วฉันโดยไม่พิจารณาอาหารก็ขาดทุน ได้บาปติดตัวไป เพราะญาติโยมเขาลาลายมาด้วยความศรัทธา ถ้า พระภิญจไม่ได้ประกอบกิจตนควรแก่ความศรัทธานั้นเท่ากับปล้น เขากิน หลอกเขากิน วิธีการพิจารณา เริ่มจากการออกบิณฑบาตเพื่อแสวงหา อาหารภิญจูต้องทำตนให้น่าเลื่อมใสจึงจะได้บิณฑบาตตาม ญาติโยม ที่ใส่บัตรจจะได้ปลื้มใจ ปูหนทางสรรค์นิพานให้เขา อย่าให้เขา รู้สึกหงุ่ใจเหมือนให้กับขอทาน ขณะรับก็ต้องพิจารณาโดยความ เป็นธรรมจะได้ไม่หลงตนเอง และลดทิฐิที่ต้องขอชาวบ้านกิน ถ้าภูมิรูปได้ประกอบดีจะเป็นเน้นาบุญให้ญาติโยมได้ เวลา เขาตาบร็ได้บุญมาก ทุกครั้งที่ออกบิณฑบาตก็เหมือนเอาบุญ ไปให้เขา เกิดความภาคภูมิใจในตน แต่ถ้าประพฤติไม่ดีนี้เป็นเรื่อง น่าครวญสำหรับตนไปเพราะเท่ากับหลอกปล้นเขามากิน ขณะที่ฉันบัดตาภารนั้น แล้วว่าเป็นพระภิญจูแล้วจะเลือก อาหารที่รับมาไม่ได้ ญาติโยมถวายมาอย่างไรก็ต้องฉันอย่างนั้น ตามใจตนไม่ได้เหมือนสัมปทาน คำสั่ง แต่เวลาจะฉันก็ต้องพิจารณา ตามความเหมาะสมแก่สุขภาพของตน ไม่ให้เกิดโทษทางกาย คือ