บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 127/183

บรรพชิตมหาพิจารณา สำนักของพระ泰 เป็นธรรมดาว่า พี่น้องเผ่าพันธุ์เดียวกันย่อมยินดีอุปถัมภ์ ช่วยเหลือกัน แต่ถ้าขาดข้อมด้วยระยะทางใกล้-ไกล สุขภาพดี-ไม่ดี อยู่ในสาย-พันวิสัย ถูก-ผิดกฎหมาย ฯลฯ ส่วนพี่น้องเผ่าพันธุ์ที่ไม่เคยมีชื่อแม้และอยู่กับเราตลอดเวลา ทั้งยามหลับ ตื่น นอน พร้อมช่วยเหลืออุปถัมภ์เราทุกอย่างตลอด ชีวิต คือ กรรมของเราเอง กรรมจึงเป็นเผ่าพันธุ์พี่น้องตัวจริงของเรา ฉะนั้น กรรมดีน้อยใหญ่อย่างเราต้องทุ่มทำไว้เป็นเผ่าพันธุ์ กรรมดี เหมือนญาติพี่น้องที่คอยให้ความสนับสนุน ให้ประสบความสุข ความเจริญ กรรมชั่วเหมือนญาติพี่น้องเคล้า คอยจ้องล้างผลาญ ให้ประสบทุกข์เดือดร้อน มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย มาจากคำสี่ว่า กามปฏิสรโณ มีความหมายว่า มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย เป็นที่ประชุม เป็นที่รวมลง เราทำกรรมได้ไรวรรน้อยไม่สุขเปล่า ยมติดตามให้พี่น้องได้ ตลอดไปควรแกกรรมนัน่นั้น ๆ คือ ๑. ให้พี่น้องในการดำรงชีวิต โดยกรรมดีให้พี่น้องด้วยการส่งผล ให้ได้รับความสุข ความเจริญ ย่อมประคับประคองในยามตกทุกข์ ได้ยาก ให้พลิกจากร้ายกลายเป็นดี ที่อยู่แล้วก็ให้ดิ่ง ๆ ขึ้นไป ส่วน กรรมชั่วให้พี่น้องด้วยการบีบคั้นให้เป็นทุกข์ ตกต่ำ คอยบีบคั้น ตรอรน จากดีให้กลายเป็นร้าย ยามทุกข์ยามร้ายก็ต้องชำเลียงซ้ำเติมให้ทุกข์ได้ยาก ร้ายยิ่งขึ้นไปอีก ถือเป็นการเตือนสติให้หลายจำ ไม่กล้าที่จะทำ ความชั่วอีก เพราะกรรมต่างให้พึงตามคราว ให้พึงในชาตินี้ก็มี ต้อง รอให้พี่น้องก็มี ให้พึงชาติต่อ ๆ ไปก็ให้พึงก่อนจะหมดฤทธิ์ กรรมนัน่นั้น ๆ ก็มี