การไม่สะสมและความเพียรของบรรพชิต : หน้า 66/183

บรรพชิตพึงพิจารณาเนื่อง ว่า ความเสี่ยงชีวิตของเราเนื่องด้วยผู้อื่น เราควรทำตัวให้เขาเสี่ยงง่าย 5. การไม่สะสมและปรารภความเพียร ไม่สะสม คือ การไม่เก็บกักตุเป่าไปสี่ใช้เกินจำเป็นและเกินเวลาที่กำหนดในพระวินัย ซึ่งเป็นการไม่สั่งสมกิเลส เนื่องจากพระภิษเป็นผู้ที่ต้องอาศัยปัจจัยสี่จากชาวบ้านเพื่อเลี้ยงชีพ ดังนั้น พระภิษุรูปใดที่กักตุเป่า สิ่งของและปัจจัยสี่ที่ญาติยืมถวายมา ไม่ยอมสะสมจะให้ใคร เก็บไว้เต็มกุฏิซินแทบไม่มีที่จะนอน จึงเรียกว่า เป็นผู้สะสมกิเลส เพราะญาติยืมที่ถวายปัจจัยสี่มาให้ เขาได้สะสละนั่น สะกิเลส คือความดระเหิดออกจากใจแล้ว แต่ก็ญาตกลับไปรับกิเลสที่เขาสะละออกแล้วมาเติมในตัวเอง เหมือนกลืนกินก้อนเขาพีที่เขาบ้วนทิ้งอย่างคนอนาถา ทั้งที่สกล่ำสมัยเป็นคฤหัสถ์ยังไม่ได้ออก พอมาบวชกลับสังสมกิเลสเพิ่มขึ้นไปอีก อย่างนี้ใช้ไม่ได้ ดังนั้น ควรรีบสะละหรือจัดสรรสิ่งของเหล่านั้นให้เป็นสัดส่วน เพื่อนำไปบริจาคให้ผู้ที่จำเป็นต้องใช้ต่อไป ส่วนสิ่งที่ควรส่อง คือสุดา หมายถึง การสะดับฟังเรื่องที่ต้องนำมาแก้ไขตนเองให้มาก มีความเพียรในการบำเพ็ญสมาธิธรรม ไม่เกี่ยวดรันในกาละอุกุลหมัน เพิ่มพูนพูนกุศลให้มากขึ้น ทำอย่างนี้จะเป็นการตอบแทนกุศลโยมที่เราอาศัยเขาดำรงชีพ ด้วยการเพิ่มบุญกุศลให้กับเขา www.dattajeewo.com