บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 44/183

บทนี้มีเดทัชถึงจากกายาศแล้ว อาการกริยา ๆ ของสมณะ เราต้องทำอาการกริยานั้น ๆ แล้วจึงหยิบผ้าประคดเอวมาทาบด้านหน้าตรงจีบที่ปับ ม้วนสายรัดผ้าไป รอบเอว วกกลับมาแล้วผูกให้แน่นไว้ที่ด้านหน้า ท้องเหนือสะดือ จะผูกเอนแบบไหนก็ได้แล้วแต่เน้นแต่เพียงรัดให้ กระชับพอดี อย่าให้หลวม อย่าให้ลุุด ก็ถือว่าใช้ได้แล้ว ชั้นที่สอง คือ ผ้าอังสะ ใช้สมศรีจะลงไปได้เลย ไม่มีพิธีรีตองอะไร บางตัวที่ผ่าด้านข้างมีกระดู่นก็ไม่ต้องคล้องศีรษะ ใส่ทางด้านข้างแล้วติดกระดูม เพียงแต่เวียงคำให้ถูกต้อง เพราะผ้าอังสะนี้จะต้องห่มเวียงเปิดบ่าด้านขวา การนุ่งสงบและสมอังสะถือได้ว่าเป็นการแต่งกายปกติ ของพระภิกษุเมื่ออาศัยภายในวัด ไม่มีกิจที่จะต้องพบปะพูดคุย ปฏิสัมพันธ์กับญาติโยม หรือประกอบพิธีกรรมสงเคราะห์ แต่ถ้าต้องรับญาติโยม มีพิธีกรรมสงเคราะห์ หรือเดินทางไปทำสมฌานนอกวัด ก็จะมีการนุ่งหมนแบบอื่นที่แตกต่างกันออกไป เพื่อให้เอื้อต่อ สมณกิจ ถูกต้องตามพระวินัย และรักษาศีลธรรของญาติโยม www.dattajeewo.com