ความมีกรรมเป็นของตน : หน้า 128/183

บรรพชิตพิพากษาเนื่อง ๆ ว่า เรามีกรรมเป็นของตัว เราทำดีอาจได้ดี ทำชั่วอาจได้ชั่ว ข้อ ๒ ให้พึ่งในการเกิด-การตาย กรรมใดทำให้ใจผ่องใส กรรม นั้นให้พึ่งไปเกิดในสุด กรรมใดทำให้ใจขุ่นมัว กรรมนันบีบคั้นให้ ไปเกิดในทุก|ติ อนิสงส์ของการพิจารณาความมีกรรมเป็นของตน ผู้ที่มั่นพิจารณาความมีกรรมเป็นของตนอยู่เนื่อง ๆ จะ สามารถละความชั่วทางกาย วาจา และใจได้ แม้ผู้เป็นพระอริย บุคคลแล้ว เมื่อพิจารณาความมีกรรมเป็นของตนให้มากเข้าก็จะ สามารถทำกิจเลสาะอะไรให้หมดสิ้นไปได้ ดั่งที่พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสไว้ในฐานสูตรว่า สตรี บรรบ คณัลสัง หรือบรรพชิตควรพิจารณาบ่อย ๆ ว่า เรามีกรรมเป็นของตน เป็นทางหากแห่งกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่ง เราทำกรรมใด ดีดีกตาม ชั่วก็ตาม เราจักเป็นผู้รับผลของกรรมเน即เมื่อพิจารณาอย่างนี้บ่อย ๆ แล้ว จะทำให้กายทุจริต วจีทุจริต และมโนทุจริตบาบบางลง หรือหมดไปโดยสิ้นเชิงได้ ... พระอริยสาวกอ่อนพิจารณาเห็นดังนี้ว่า ไม่ใช่แต่เราเท่านั้นที่มีกรรมเป็นของตน เป็นทางหากแห่งกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่ง เราทำกรรมใด ดีดีกตาม ชั่วก็ตาม เราจักเป็นผู้รับผลของกรรม แม้สัตว์ทั้งปวงที่เวียนว่ายตายเกิดอยู่นี้ ล้วนมีกรรมเป็นของตน เป็นทางแห่ง กรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่ง เราทำกรรมใด ดีดีกตาม ชั่วก็ตาม เราจักเป็นผู้รับผลของกรรม