บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 138/183

บรรพชิตพิพากษาเนือง ๆ ว่า วันคืนล่วงไป ๆ บัดนี้เราอะไรอยู่ ข้อ ๑๓ ดังนั้น เพื่อให้ตั้งอยู่ในความไม่ประมาท พระภิษุในสมีย พุทธกาลจึงหาหลักนามาช่วยสนับสนุนการทำความเพียรไม่ให้อนไ หลับสบายจนเกินไป โดยใช่หมอนท่อนให้หนุนเวลานอน เพราะมี ความแข็ง เมื่อพลิกหรือขยับตัวก็สะดวกได้ง่าย ดังที่พระพุทธองค์ ตรัสไว้ในลิงค์ครสุตตร มีใจความว่า ภิษุทั้งหลายในปัจจุบัน ขณะนอนใช้หมอนท่อนให้หนุน ศิระและเท้าทำให้เป็นผู้ไม่ประมาท มีความเพียร ตื่นขึ้นมาปฏิบัติ ภาวนาได้ง่าย มารู้มีบาปจึงไม่มีโอกาสทำลายความเพียรของภิษุ เหล่านั้น แต่ในอนาคตภาค พวกภิษุคุ้นเคยกับความสะดวกสบาย มีมือเท้าอ่อนนุ่ม นอนบนที่นอนซึ่งมีฟูกและหมอนอ่อนนุ่ม และนอนใกล้ว่าพระอาทิตย์จะขึ้น มารู้มีบาปจะได้โอกาสทำลาย ความเพียรของภิษุเหล่านั้น ดังนั้น ภิษุทั้งหลายควรใช้หมอนให้ ในการนอน เพื่อให้ตั้งอยู่ในความไม่ประมาท มีความเพียรอยู่ เสมอ การใช้เวลาทุกนาทีอย่างคุ้มค่าเพื่อการบำเพ็ญสมณธรรม จึงมีความสำคัญยิ่ง ภิกษุจึงไม่ควรปล่อยเวลาในการบำเพ็ญ สมณธรรมให้ลงเลยไป เพราะผู้ที่ประมาทปล่อยโอกาสในการทำ ความเพียรให้ผ่านไปนั้นย่อมเศร้าโศก เผอิดเผอยึดกันอยู่ในรอก ในอาญาภูมิทั้ง ๕ คือ นรก เดรัจฉาน เปรต และอสุรกาย แล้วพากัน เศร้าโศกร่ำไห้ด้วยความเสียดายโอกาสในขณะที่มีชีวิตอยู่ _____________________________ ๑๓๗ www.dattajeewo.com