บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 39/183

บรรพชิตมหาชาญฉลาด สำนักงานของพระแท้ สมเด็จหนึ่ง ท่านพระอรุณทรเดะ จ้ำพระยาอยู่ ณ เวลวัน มหาวิหารเมืองราชคฤห์ จิวที่ท่านใช้อยู่่นเก่า ท่านจึง แสดงหาผ้าบังสุก (ผ้เปื่อยฝุ่น) ตามกองขยะ กองหยากเยื่อ เพื่อ มาทำจีวร ในครั้งนั้นรรษาในอดีตชาติของท่านชื่อ ชาลินี ได้เกิด เป็นเทพิถาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เห็นพระเณรแสงหาผ้าผ้าอยู่ เช่นนั้นก็เกิดศรทราเลื่อมใส จีนำผ้าทิพย์จากสวรรค์ลงมาช่วงโลก มนุษย์และคิดว่า “ถาเราจะนำเข้าไปถวายโดยตรง พระเณรคงไม่ รับแน่” จึงหาอุบายซุกผ้าผืนนี้ไว้ในกองขยะกองหยากเยื่อ ให้ชาย ผ้าผล่อออกมาในทางที่พระเณรรำลึกนั่งมุ่งหน้าไป เพื่อให้พระเณร สังเกตเห็น พระเณรเห็นชายผ้าผืนนี้แล้วจึงออกมาพิจาราณาเป็น ผ้าบังสุก้อนคิดว่า “ผ้าชิ้นนี้เป็นผ้าบังสุกที่คุณค่ามีมาก” แล้ว นำกลับไปสู่อารามเพื่อจัดการทำจีวร ในการทำจีวรของพระเณร พระบรมศาสดาทรงนำพระ มหาสาวกและพระกิงจามจำนวนมากมาร่วมทำจิรวัด้วยพระองค์เอง พระองค์ทรงร้อยเข็ม พระมหากัสสะปัจจัยนั่งอยู่ช่วงต้น พระสัมฤทธ นั่งอยู่ตรงกลาง พระอานนท์นั่งอยู่ช่วงปลายสุด ทั้ง 3 ท่านนี้ช่วยกันเย็บจีวร ส่วนพระกิงสุงซึ่งเหลือก็ช่วยกันรอดด้วย พระมหา โมคคัลลานะคอยช่วยหยิบสิ่งของจำเป็นต่าง ๆ ส่งให้พระเณร