บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 90/183

บรรชิตพิจารณาเนื่องๆ ว่า ตัวของเรเอง ตัดิตนตัวเองโดยศีลได้หรือไม่ ข้อ ๔ กุศลศีลให้ผลเป็นความสุขความเจริญ มีสุขเป็นวิบาก ทำให้ไปบังเกิดในสุดภูมิ และเป็นหนทางแห่งผลในพานในทางตรงกันข้าม หากคิดชั่ว พูดชั่ว และทำชั่วเป็นปกติ เช่น เป็นโจร เป็นโรย มีปกิเลสเล็กน้อย ซึ่งเป็นปกติของคนชั่ว เรียกว่ามือกุศลศีล ซึ่งกุศลศีลนี้ให้ผลเป็นความทุกข์ความพินาศ มีทุกข์เป็นวิบาก ทำให้ไปบังเกิดในอบายภูมิ อย่างไรต่อมา มีการกระทำที่เป็นปกติอย่างหนึ่งซึ่งไม่เกิดทั้งบุญและบาป เพราะผู้กระทำละก็เสอสะได้ขาดแล้ว เรียกว่าเป็นปกติศีลเช่นกัน แต่เป็นของพระอรหันต์เท่านั้น เนื่องจากการทำของท่านไม่เป็นทั้งกุศลศีลและอกุศลศีล จึงไม่มีวิบากที่จะก่อให้เกิดภาพชาติ ต่อไป จัดเป็นอภัยกติโศลหรืออภิธรรม คือ ประพฤติิ ติริยา ทางกายวาจา เรียบร้อยเป็นปกติดี เพราะจริยาดีที่เคยอบรมมานานและเป็นแบบอย่างที่ดีเก่าชาวโลก ศีลที่กล่าวในบทนี้หมายความว่ากุศลศีล เป็นศีลที่กิษฐ์ต้องสมาทานศึกษาตามพระวินัยบัญญัติ โดยมีเจตนางดเว้นจากบาป อกุศล เป็นที่ตั้งแห่งคุณทั้งปวง มีสมาธิและปัญญา เป็นตัน วัตถุประสงค์ของการดีเจินตน ๑. เพื่อให้คิดสอนตนเองได้ รู้สึกละอายใจได้เอง ไม่ต้องรอให้ใครมาตักเตือน ๒. เพื่อให้ปรับปรุงศีลของตนให้บริสุทธิ์ยิ่ง ๆ ขึ้นไป ไม่ใช่การคิดซ้ำเติมตนเองให้เศร้าหมองจนอยู่กับความผิดนั้น ๓. เพื่อให้เกิดความสำรวมระวังต่อไป www.dattajeewo.com