การปรุงแต่งชีวิตให้มีความหมาย : หน้า 138/218

จงปรุงแต่งชีวิตของเราให้เป็นอย่างไร จงให้รบรื่นตั้งแต่เกิดจนกระทั่งตายก็ได้ จะให้มากตั้งแต่เกิดจนกระทั่งตายก็ได้ จงให้ชีวิตลุ่ม ๆ ดอน ๆ เพื่อความตื่นเต้นของหัวใจให้ชีวิตมีวาวอย่างนั้นก็ได้ จะให้สุขล้น ๆ ตั้งแต่เกิดจนกระทั่งตาย ก็ต้องทำบุลล้น ๆ ถ้าอยากจะทุกข์ยากลำเค็ญตั้งแต่เกิดจนกระทั่งตายก็ทำบาปล้น ๆ ถ้าหากอยากให้ชีวิตลุ่ม ๆ ดอน ๆ เดี๋ยวต่ำ เดี๋ยวรวน เดี๋ยวจึงทำบุญบ้างบาปบ้างบน ๆ กินไป ประเภทก็เข้าเหล่ากินเนอะอะไรอย่างนี้ แต่ว่าก็เข mah หมายถึงเข้ามาทำบุญนะ ไม่ได้เข้ามามายของในวัดอย่างนี้ไม่ใช่ ซึ่งเราต้องเรียนรู้ระบบเหล่านี้ แล้วจะทำให้ง่ายต่อการดำเนินชีวิตในสงสารวัฏ แล้วจะเรียนรู้จากใคร ก็ต้องจากผู้รู้ที่เข้าจริง แล้วต้องเป็นความรู้ที่สมบูรณ์ด้วย ส่วนความรู้ไม่ค่อยสมบูรณ์ รู้แต่พร้องกะแพร่ง รู้ไม่จบขั้นตอนหรือไม่ครบงจร อันนั้นอย่าเพิ่งไปเชื่อ ยกเว้นว่าไม่เจอผู้จริง ๆ เมื่อไม่เจอเรื่อยบ เจอซากศพ หรือเจอขอนไม่ชอมา เราก็จะนั่นตายอยู่แล้วก็เกะ ๆ กันไปก่อน แต่ถ้าหากว่าเจอเรื่อราลำใหญ่มักอย่ำไปเกะซากศพอยู่เล ให้จงซากศพ ทีขออไม้แล้วก็ขึ้นเรือ เพราะฉะนั้น บุคคลที่เราควรจะเชื่อถือคือผู้ที่แท้จริงคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระสัมมาสัมพุทธเจ้าแต่เดิมพระองค์ก็เป็นมนุษย์ธรรมดาอย่างเรา ๆ นี้แหละ แต่หัวใจท่านยิ่งใหญ่มีความปรารถนาจะเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งที่จะบรรจุธรรมด้วยพระองค์เอง ได้ศึกษาขั้นตอนของวิชาครู กระทั่งได้เป็นพระบรมครู สั่งสอนทั้งมนุษย์และเทวดาให้เห็นตามพระองค์ บอกหมดโดยไม่ปิดบังอำพรางความรู้เลย ไม่มีขี้เกียเลย ที่