ความรู้สึกและความกลัวในวันเสาร์ที่ ๒ พฤษภาคม ๒๕๕๔ : หน้า 13/130

ความจริงเพื่อไม่ให้หลงคอยเพื่อนเล่นว่า เพื่อนจม้ำตายเสียแล้ว แก่งไปสักครู่ กล่าวด้วยเสียงที่ไม่ซึมเศร้าก็เพียงเพื่อพอทราบของแกว่า แกเองก็จะต้องตายเหมือนกัน ดิฉันไม่เฉลียวใจงงหัวเราเชื่อคำว่าเขาว่า คำพูดตามไปอย่างนั้นไม่รู้ความหมายอะไร แด่พอ ลูกบอกรายละเอียดยาวต่อไปว่า จะทยอยถอนตัวในวันเสาร์ที่ ๒ เดือนพฤษภาคม เน้นไว้ให้วัดตาย ดิฉันจึงใจกล้า. คนอื่นก็มีสภาพเช่นเดียวกัน พยายามรวมสติลูกอีกครั้งหนึ่งว่า บ่ออะไร คิดว่าคุณกับเขา ๖ ถึง ๑๐ ไม่ได้พูดไม่รู้เรื่อง แตูก็บอกซ้ำๆ ว่าอะไร ปี ๒๕๕๔ ดิฉันนิ่งใจหยาย พอคำนวณเวลาถึงกี่วันในแหงหนั้นขึ้นไปอีก เพราะดูเหมือนว่าวันที่ ๒ พฤษภาคม ๒๕๕๔ จะเป็นวันเสาร์เสียด้วย ดิฉันก็ฉันนอนไม่หลับ วันต่อมาดันให้ระบายเรื่องให้เพื่อนรุ่นพ้องคนคอ คุณพัฒน ภาสบุรุษ อาจารย์ใหญ่โรงเรียนวัดอรนรินทราราม และ คุณวณี สุนทรเวช อาจารย์ใหญ่โรงเรียนกาญจนาภิเษก คุณวณีได้ปฎิบัติฯ บงอัญชลี ๑๒๕ เดือนภูผาพันธ์ เริ่ม ๒๙ วัน วันเสาร์กลางเป็น ๓ พฤษภาคมไป แต่อย่างไรดีฉันยังอครรรรรใจอยู่อีก เด็กอาย ๒ ขวบเศษพูดวันเดือนปีได้ ดิฉันกลัวใจมาก เพราะเพิ่มมีลูกเพียง ๒ คน คนเล็เป็นหญิง คนโตดำร่มมาก ไร้ที่ไหนเน้นต้องทำท่าทางนั้นว่า วุ่นสมาธิเจ้าขวับบ้าง หุยหม่องรำพระบ้าง ความรักของแม่นั้นรักและหวงเพียงใดก็สุดจะกล่าว รู้แต่ว่าฉันกลัวว่าวันเสาร์ที่เดือนพฤษภาคม ๒๕๕๔ จนอนไม่หลับบ่อยๆ จำได้ว่ามีเพื่อนคนหนึ่งชื่ออุปธธรรม เป็นศิษย์นากต์ก่่อกิ๋กอการเผยแพร่การศึกษา เข้าใจความรู้สึกของฉันดี ยังให้พระเครื่องห้อยลูกฉันน้องถึงจะพอให้ฉันอุ่นใจขึ้น จะเป็นด้วยอานาจคุณพระศรีรัตนตรัย และด้วยบารมีเก่าของฉันฉันจะพอมีอยู่บ้าง จึงทำให้ฉันได้โอกาสพึ่งปฐมาจรรจากเท่านั้นอาจารย์พุทธทาสภิกขุกๆ เย็นที่หอประชุมภายงๅ ๑๐ วัน จิตใจอ่อนชื่นเอกเขินบ่อยประหลาด บางวันตอนค่ำเมื่อเดินกลับจากธรรมะ ถึงกับเดินทาให้ตอบหนา รู้สึกว่าสั่น ผมบ่นหัวชน้องคอยเอามือกอดไว้ หวนเสียงายเวลาที่ผ่านไป พอเห็นกายสงบ บางองค์ไม่ครื้นครึกในธรรมวินยกันก็กลดกดม พวกไม่เน้นใจพระสำนักเอาที่เดียว