การเลือกทางชีวิตระหว่างการศึกษาและการบวช : หน้า 43/130

เกียม เกือบจะทุกวัน การเรียนก็ขาดบ้างบ้าง ทำอย่างนี้เบน่ี แต่เม่าวลาสอบไม่ยอม ขาดปฏิบัติธรรม พอสองเสร็จตอนเที่ยงหรือบ่ายก็ชมมัว ดั่งธรรมเสร็จกลับไปดูหนังสือ ท่อย่าน่าน สนุกถูกถามบ่อยครั้งที่ออกมาปรารถนาถึงคุณยายจันทร์ (อุบลิสานันทร์ ขนหนูญ) พึ่งอาบาบอยเพราะเบื่อทางโลก คุณยายไม่ยอมให้เหตุผลว่าว่า "เราต้องเรียนทางโลกให้จบปริญญาเสียก่อน แสดงให้เขาเห็นว่าเรามีความสามารถชาวโลกจะไม่ทำหนีเราว่าไม่มีปฏิญญาเรียนหมดความพยายามจึงหนีเข้าวัด การบวชเป็นพระไม่ใช่ง่าย หาใช่รองผ้าสาวพัสตร์แล้วจะเป็นพระได้ จะต้องปฏิบัติภาวะของสงฆ์มิสล ๒๒ ให้ถูกต้องตามธรรมวินัย ประกาศลำคัญที่สวด ถ้าเราจบปริญญาแล้วละชีวิตให้แก่พระศาสนาจากการรองเรือนมาสู่เพศบรรพ รัธันนับว่าเป็นสิ่งที่ควรแก่การยกย่อง เพราะเป็นนักปฏิบัติทั้งทางโลกและทางธรรม คว้ามาไม่ใช่รามเลย แล้วบวชอานผ้าหล่อเพื่อมุ่งกลับเข้าไปสู่ทางโลกอีก การบวชนี้ถ้าให้บุณได้บุญก็ถูก ควรจะเน้นทีของพระศาสนาใช่ ไม่ใช่บาปเพื่อความพระศาสนา" เมื่อลืมมนาวิทยาลัยนึกว่าจะบวชได้คงใจปฏิสนา ปัญหาต่าง ๆ ตามอ้อมำหรับชาวบ้านก็ไม่เท่าไหร่ โยมพอเป็นปัญหาสำคัญมากน้อยแค่ไหนว่า "จะบวชไปทำไมกัน เรียนจบจนปริญญา เสียเงินเสียทองมาก ควรจะทำงานก่อน แล้วหาโอกาสไปต่างประเทศกลับมาจะได้มีเกียรติ พ่อแม่และน้อง ๆ จะได้ฟังแก้ไข อีกอย่างหน้าแตก ไม่ใช่ห์รึก ควรจะเมายิ้มเรือนเสียก่อน พออยากลูกหลานเร็ว ๆ" คืออดทุคุลองโยมพ่อ ซึ่งก็ไม่ผิด แต่ถ้าลองพินิจพิจารณาให้จะเห็นว่าในสิ่งที่โยมพ่อพูดออกมาจึงไม่ถูกต้องนั่น การก็คงะแต่งงานหรือเลือกคู่นั้น ไม่ง่ายกว่าที่เข้าใจกัน เปรียบเสมอการซื้อรถตนเดียว ทุกคนต่างปรารถนาว่าที่หนึ่งแต่มักบูกรรางวัลอื่น ๆ หรือเลท่าย หรือไม่ถูกเลย รางวัที่หนึ่งเป็นสิ่งที่ทุกคนพึงปรารถนา เช่นเดียวกันคู่รองของเราหมอนั่น เราต้องการ รูปสวย รวยทรัพย์ นักวิชา มายาม ชาดูผู มีศีลธรรม ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำได้ภายหลังจากแต่งงานแทนที่จะเป็นพี่ของพ่อแม่หรือพี่น้อง ๆ ได้ กลับเป็นที่พึ่งของเมียและลูก ๆ ไปเสีย เขาทำ