ชีวิตและแนวทางวิปัสสนา : หน้า 123/130

ชายผ้าเหลือง พุทธกาล อัญญพรอันปลอดปลง โภคธรรมเสงี่ยม สำคัญหมายในภายมิ มชานตั้งหวังแน่ว มาลัยนี้หรือมิ สถิตยิ่งแค่บัว ระรับไว้ในโลกา วันนี้เป็นวันที่ข้าพเจ้ามีความสุขสุดงามแต่เริ่มคำอวยพร ได้ ประมาณปีบ ในสภาพความเป็นเด็กไร้เดียงสา เริ่มรู้จักสิ่งแวดล้อมรอบข้าง เพียงบางส่วน ได้พบว่าพี่น้องที่เคยว่าวันนี้กันนั้น บัดนี้ได้โอนศีรรษะมาจิดเจริญเสีย แล้ว สีเหลืองอร่ามของจีวรจับผิวกายให้มันมิมีรอยแสรงงามน่ามีการพรึก นับเป็นความเปล่าใหม่ที่ข้าพเจ้าเพิ่งพบเห็น ความมึนอย่างสูงซึ่งทำให้ข้าพเจ้าต้องวิ่ง กลับบ้านอนุญาตคุณแม่บวชบ้าง แท้ที่ไม่อนุญาต จึงได้ปฏิญาณตามแบบ เด็ก ๆ ไว้ว่า โกนผมจะต้องใส่เสื้อผ้าสีเหลืองและโกนศีรษะอย่างนั้นให้ได้ ชีวิตของข้าพเจ้าเดินเรื่อยมา โดยให้ใจใส่ดั่งใจกำมะรวด และ ญาติพี่น้อง แต่ความฝังใจเรื่องผ้าเหลืองมืดอยู่เช่นเดิมไม่เสื่อมคลายลงกระทั่งได้เข้ การศึกษาย่านในมหาวิทยาลัย ระยะหนึ่งข้าพเจ้าก็ไม่ว่างจากการศึกษาหาคำหลัก ธรรมขององค์สมเด็จพระสมเด็จพระพุทธเจ้า และได้เริ่มปฏิบัติธรรมมะจริงวิสาสนา กรรมฐานตามแบบวิปธรรมกายของวัดปากน้ำเจริญ ให้ปฏิบัติอย่างสมำเสมอ เรื่อยมาจนเท่าทุกวันนี้ เมื่อข้าพเจ้าเห็นธรรมะแล้วจึงได้พิจารณาชีวิตการครองเรือนเปรียบเทียบกับ ชีวิตแบบบรรพชิ พบว่าชีวิตรมาราวานั่นสนิทน้อยที่สุดมาก มีแต่ความขัดสนกัน ทุ่ง แก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่น และฉ้อโกงไม่รู้จักพอ มีแต่ทางก่อสร้างกรรม สิ่งที่