ความรู้สึกและการเรียนรู้จากหลวงพ่อ : หน้า 121/130

อัศ อะไรอีกหลายอย่างที่ซ้ำซากไม่สามารถจะบรรยายเม้นต์ัวอักษรได้ เมื่อรับพระองค์ บูชแล้วหลวงพ่อพูดพยัก ๆ “รักษาพระไว้ให้ดี ต่อไปเห็นธรรมะก็รู้ว่าควรค่านของ พระของขวัญเอง” จากนั้นไม่นานนิ่งสิ่งที่ทุกคนไม่พึ่งปรารถนาก็มาาถึง คุณพ่อกลับจากที่ทำ งานในตอนไหนและบอกกับคุณในบ้านว่า หลวงพ่อของเรามารนภาพแล้ว แม้ขณะนั้น ข้าพเจ้าเพียงอายุได้สิบขวบ ไม่ประสงค์กับเรื่องเกิดเรื่องร้ายๆ คำสึกว่าต่อไปข้างหน้านั้นพึ่งอีก ท่าพเจ้าห่างวัดไปหลายปีหลังจากหลวงพ่อสมภาพ แต่พี่แข็งแขน พี่สาว ข้าพเจ้ากลับตรงกันข้าม จะต้องไปวัดทุกวันอาทิตย์ และทำอยู่เช่นนี้เป็นเวลาถึง ยี่สิบยันเท่าทุกวันนี้ เมื่อสองปีแล้ว วันหนึ่งหลังจากกัมตรเช้าข้าเจ้า รู้สึกจิตใจปลอดโปร่งกว่าทุกวัน ปฏิภารกิจประจำวันเสร็จเรียบร้อยเกิดความรู้สึก อยากจะไปวัด จึงขอความพี่สาวไปด้วย คุณพ่อญี่ปุ่นและคุณแปลกใจไม่เนี่ยที่ทุก ครั้งว่าจะเอาพี่เข้าไปวัดได้คุณพี่ต้องบอกซ้ำแล้วซ้ำอีก ไม่อย่างนั้นข้าเจ้าไม่ยอม ไปเดี๋ยวขาด ถึงวัดข้าเจ้าไปรบทราบแทนชาวบ้านไว้พระของหลวงพ่อ ที่หน้าแทนชาวบ้านรูป ถ่ายของหลวงพ่อไปอามที่อยู เว้นเจ้าของเห็นรูปนั้น ภาพในอดีตเมื่อครั้งรับพระ ของขวัญจากมือของท่านก็ผุดขึ้นมานานๆ และท้ายสุดข่าวเจ้าของมองนั้นทราบรูป ถ่ายของหลวงพ่อ มีความรู้สึกว่าดวงตาของท่านราวกับว่าท่านยังมีชีวิตจริงๆ และ เหมือนเมื่อครังก็ข้าพเจ้าไปปรับพระของขวัญ จะต่างกันตรงที่แววของท่านคล้าย จะทำหน้าว่าข้าพเจ้าไป ไม่ใส่ใจปฏิบัติธรรมให้สมกับท่านหลวงพ่อพระ ของขวัญให้ ข้าพเจ้าถือหลบสายตาไม่กล้าประสานกัปภาพนั้น ตั้งแต่วันที่นั้นเป็นต้นมา ข้าพเจ้าเริ่มสมาธิอย่างเอาจริงเอาจังทุกคนใน บ้านแปลกใจ วิธีการฝีกเหมือนกับคนอื่น คือหลับตา ภาวนา สัมมา อะระหัง แล้ว