การปฏิบัติธรรมและการพัฒนาจิตใจ : หน้า 38/130

แก้ลิงกระดาษนั่นยังไม่สายมาก ๆ เหมือนพี่สาว ๆ ทำให้คิดไปถึงตอนปฏิบัติแบบ อ่านปานสิด เคยเห็นแผลล่วงโลงทั้งตัว ก็พยายามกำหนดคิด ให้ถูกระดับนั่น ท่านกว่านกว่ากะบที่กำหนดคิดและเครื่องหมายให้ออกข้างนอกดั้ ก็กลับเอาเข้ามา ไว้ในตัว ทำอย่างนั้นจนกระทั่งอยู่วันหนึ่ง จิตใจของความสงบและปลอดโปร่ง อย่างบอกไม่ถูก ก็อาจจิตใจนี้นักกำลังพรากจากกายดก กำลังมีความอ่อนชาว ร่าเริงในทางธรรม ปฏิบัติธรรมอยู่คนเดียวท่ามกลางผู้นำโรงเรียนสอน พระปิยธรรมชั้น ๓ ภาวนา “สมากะอระหัง” เองไป กำหนดเครื่องหมายหนักเข้า น้อยน่าเท่ารักไม่ทราบพอชอบใจ โยนลักษณะปวดเมื่อย เครื่องหมายที่กำหนดก็อย่าช้า ๆ ขัดชัน ๆ วิ่งวนไปรอบ ๆ และก็หยุดที่ศูนย์กลางกายเหนือ สะดือ ๒ นิ้ว ถึงกลางตัว เป็นวงกลมขนาดกละนาวเชื่อ ๆ ไส้เหมือนเพรร ลอยนิ่ง ซ้ายยิ่งกว่าลามองเห็นวงจันทร์อยู่อย่างกลางท้องฟ้า ขณะทิปราศจากหมูเมล็งในคืน วันเพ็ญ อามกามเมืองเธอไปในกลางดวงมะเร่อเพราะอาจารย์ส่งไว้ เห็นอะไรในมอง เข้าไปตรงกลางเธอไป นักให้สะแก่ไม่มีต้องลำเสียงสงสัย ไม่ต้องตื่นตะเสียงใจ ให้ ทำเป็นอุบายกฎา อามกก้าวตาม นานเท่าไรรู้สึกตัว กระทั่งว่านิยายขยายใหญ่ขึ้น เธอ ๆ ใส่หนักเข้าและหายไป เติมสิ่งที่มาไหมรู้ขึ้นมาน้อย อามกมองเธอไป เป็นที่น่าประหลาด อัศจรรย์อย่างนั้น อามกเห็นสิ่งที่อยู่นั้นเป็นกายเนื้อแก้ว เป็นกลายมุษย์แต่ว่าใสเป็นแก้ว และสัญลักษณ์ก็ คือ หน้าเท่เหมือนกับบ่อมาไม่มีผิด นั่งจับสมาธิรอรศกลางกาย ความรู้สึกของกายเนื้อหาไปไหนไม่ทราบ แต่กลับมีความรู้สึกในกายที่เกิดใหม่ขึ้น อามกจะบังใจให้ตื่นเต้นไว้ไม่อาย มีความรู้สึกหวั่นใจแรง ทำให้สิ่งที่อามกาเห็น เมื่อครู่งาลเสนไป จึงเข้าใจว่านินอว่า ความดีเนินศาตร์ของสมาธิอย่างไร อามกต้องพยายามทำใจ รับไว้ให้เป็นปกติ จนกระทั่งใสเหมือนเดิมและขยายใหญขึ้น จนเท่ากายอามกาใสเป็นแก้ว วันนี้ก็เห็นแต่ อามกได้กามเรียนถามพระอาจารย์ ว่าที่เห็นนึกหรือไม่ พระอาจารย์ให้กรณอธิบายให้อามกามาว่า ถูกแล้ว ไม่ต้อง ถังเสียงรอก สิ่งที่เห็นนั่นเรียกว่า กายมนุษย์ละเอียด หรือยากไปก็คือแก้ว หรือ กายผนึกเอง เมื่อเราอนหลากกายจะทำหน้าที่ผื่น แล้วกลับมารายงานกายเนื้อซึ่ง