การเรียนรู้และการฝึกฝนในวิชามาร : หน้า 97/130

ก.๕๐ ภูมใจเท่านั้น แก่กัลยาณจริง ๆ ก็มิหนีทางที่จะสมบูรณ์ไปกว่า ถ้าไม่รู้จะฝึกสมาชิกไหนก็ตลองไปบ้านซำเจ้าได้ จะบอกให้อบูญ ประกาศที่หก พวกสกดิจิตทุกคนลงนะกดไม่เหลือหลอ เพราะยามาย จะต้องตายอย่างผู้ตัดสินตามความเคยรับนี้ผักผนเองไว้ เมื่อพืนแรจากนรกกลับ มาเกิดใหม่จะกลายเป็นคนใจโลย เป็นโรคมะมง สังคมเพื่อน อมร่ามวารีผีพื้น ชาติ และถ้าหากยังไม่สิ้นเวสังแม้ในชาติกัน ๆ ได้ไปพบองค์พระสัมพุทธเจ้า จะมาทรัสใหม่ในเบืองหน้า ไม่สามารถจะรองรับอารรมของพระองค์ไว้ได้ เสียดาย เกิดเปล่า ๆ เพราะความมุ่งมายไปกว่าสาม หลังจากกิวิชาวะกตยมะกดตนชำนาญ มารอทั่งเสริมซึ่งจะบพบกับอ๋อ เพื่อเก่าผู้หนึ่งดอกเขียว ถอดเล็บและชราภาพแล้ว ไม่ทราบว่าท่านบิดอกคิดดใจบ้างเจ้ าอย่างไร จึงตอนวิชาสะเกาะโทกรวนให้เน้นเคยข้าสะเกาะมันได้จริง ๆ ด้วย ถ้ามันเป็นเพียงกูเกรดา หรอกอผอมประคบาน้าง จะว่ากลกผุเดือยในอีกชั่วโมงที่สะสม มทีแล้ว หรือโนธรรมประจำใจแดนที่พอเมื่อบรมมาแต่เด็กล่ำแก่น้อยกตาม กดตเวลา มาข้าพเจ้าไม่เคยช้อนรสกะจกทวยฝูด ไม่เคยใช้ไปในการกระทำสาธาระ และจนกระทั่งเรียนสะเกาะโซ่รวมมาก่ ไม่เคยได้ค่ายเองลงบา หรือโครงการฝูด ท่านอาจารย์เคยต้าให้ฝังงีบยรุนที่อาชีพา หลังกจากเรียนวิชาสะกิด ซึ่งเรียนควบคู่กับการทำเสน่ เล่ห์กลแล้ว ไม่ช้ำนานนึกเที่ยวอธรรมมาเชิญ ลูกเขาเลยใครไม่ไว้น้ำท้องสะกิดเอามาบอกให้บา ได้ ไม่เป็นอนค่ามามากิน ณ วันนี้หมดทองไม่มี ใช้ของสะเกาะกดถอดเทียวงแตะโครงครามและไปทายในคุณเป็นที่สุด วิชาดังกล่าวขณะนั้นหลังจาก ๔-๕ ปีให้หลัง ชำเจ้าทิ้งคล้องลับฝน เพื่อความชำนาญ จนกล่าวได้อย่างเต็มภาคภูมิ ต่อให้ผุ้นแผนก็จริง ๆ ซึ่งนักเรียนวิชามารและฝันวิชามารมากขึ้น นิยะซัพเจ้าก็สมเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย ๆ จนกว่าเองก็ไม่รู้จัก จากเด็กหัวโลกในหมู่บ้านกลายเป็นหัวโจกของอำเภอ และจังหวัดตามลำดับ ยิ่งวิชาหลัง ๆ ที่ชำเจ้าสะเดาะเรียนมายิ่งทำให้ชำเจ้าห่างจากพระศาสนามากขึ้นทุกที ๆ ชำเจ้าเริ่ม