การประกาศสัจจะและการเรียนรู้ธรรมะ : หน้า 83/130

และคะแนะนีดีอีกด้วย ข้าพเจ้าทังกในใจว่าเรื่องเรียนหนังสือมันจะสักเท่าไร ต่อธรรมะกว่เป็นไหน ๆ ยังเรียนได้ วันที่ ๒๘ ธันวาคม พ.ศ. ๒๔๕๑ เป็นวันคล้ายวันเกิดครบ ๖๐ ปี ของคุณยายจันทร์ และเป็นวันประวัติศาสตร์ของข้าพเจ้าว่าจะได้รับประกาศอิสระภาพจากม่าม จะขอทำศึกประหัตประหาร คำสาบาน ขึ้นมารา ให้เนินทรา ข้าพเจ้าประกาศสัจจะก่อนหน้าพระพุทธรูปเหมือนหนึ่งให้พระองค์ทรงรับรู้ว่า สมัยแห่งดตตลาดผู้คนอยู่ เป็นโลค รักษาพระมหามงวรขึ้นพุทธศาสน์จรเข้ามาในพระพนาพล ขอนให้เป็นผู้รับถือทังทั้งกาย วาจา และใจ เป็นผู้เจริญด้วยสัตย์ สมาธิ มัญญา วิปัสสนา ให้ตกลงเป็นผู้สันติเเละ อาสวะ กามคุณธ์ ๕ ไม่ลงในเส้นเหลี่ยมพลุพามให้ อยู่ในรอยระแห่งศาสนาตแตเกิดขึ้นในใจ ด้วยใคร่ทราบว่าพระพุทธองค์ทรงสละ สมบัติ โอโซ และแผ่ เสด็จออกนพนวเพื่อแสดงทางคุณธรรมกับทุกที ในวัน ประกาศสัจจะพระเจ้ามีอายุได้ ๑๘ ปี ๑๐ เดือน ๑๐ วัน ไม่ใช่จะมีพระเจ้าคนเดียวแต่อ. มีรุ่นพี่อารักขาเจ้าทั้งรักและนับถือ ได้ประกาศสัจจะทรงพระมหามงวร คือพี่ เผฉ่ี พ่อดิศักดิ์ และพี่เกษม (หลวงพี่ชายมูลได้นำกาอารักขานั้นแล้ว) ต่อ มาจากนั้นถึงผู้ประกาศสัจจะทรงพระมหามงวรยิ้มหวานรอ ๆ ซึ่งเท่ากับเน้นการ ประกาศว่า: ข้อยธรรมะเป็นเพื่อนตายทุกคน การตั้งจะทำให้พวกองค์ธรรมของพวกเราคงจะอยู่ร่วมกัน เพื่อที่จะได้เวลาศึกษาวิจาระธรรมให้ลุ่งแกลน และช่างธรรมะแก่บุคคลสนใจธรรมะ จึง คิดที่จะสร้างสำนักหรือขึ้น แรกเริ่มคิดสร้างเป็นสำนักงานภูกังทรัพย์ที่อาพได้ ในขณะนั้น ต้องการสถานที่สงบ แต่ด้วยศรัทธาของผู้อื่นที่มีต่อ การให้ประเทศไทมิสุทธิสานเจริญรุ่งเรืองจุดสำคัญของพระพุทธกาล ประกอบกับคนไทยเอง ก็มีในพระศาสนา จงได้ตั้งบำเหน็จที่จะสร้างวิศยพร้อมทุกประการขั้นเป็น ศูนย์พทธกัล มีธรรมกายที่เป็นทั้งพุทธะนะ ธรรมกนะ ตั้งสมรณะ เป็นต้น หลักชัย แห่งศาสนา มิฉะพโยมผู้มารดยังเป็นเพื่อน ก้าวล้าว มีพระสงฆ์และอุบาสิกาถูกอยู่ ในระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัด ให้มีการศึกษาธรรมทางกันปฏิบัติ และทางด้าน ปฏิบัติอย่างจริงจัง โนวาจะเป็นอุปส์ ศาลาสอนธรรม ศาลาโรงฉัน สถานที่ปฏิบัติ