การปฏิบัติธรรมและการศึกษาในรอยตามหลวงพ่อวัดปากน้ำ : หน้า 37/130

สนใจการเรียน จนกระทั่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ แต่จุฑามาอามได้นเลกล้มเลย เมื่อเข้ามาหาวิทยาลัยได้ก็หาเวลาว่างมาศึกษาประวัติองค์หลวงพ่อวัดปากน้ำ ศึกษา ถึงปฎิปากของท่าน ตลอดจนวัตรปฏิบัติของท่าน การต่อสู่เพื่อที่จะเผยแพร่วิชาธรรมภายในเข้าถึงจิตใจประชาชน ยั่งยืนสนุกทำให้มองเห็นภาพพรรณว่าหลวงพ่อกำลังส่งสอนอบรมภิญญาเสน อาบา อาบัติ อายา ให้บาบซึ้งในจิตของธรรมขององค์พระสัมมาสัมพุต เจ้า ซึ่งท่านกะทำในอดีคนี้ มีคำและฝังใจเอามาเหลือเกินอีกทังเมืองเราให้กระหายใคร่ดำเนินรอยตาม และนือ จุดเริ่มต้นแห่งการตั้งมั่นถิ่นฐาน ไวในใจว่า เมื่ออามาเห็นธรรมเมื่อไร อามาจะดำเนินรอยตามหลวงพ่อวัดปากน้ำทุกประการ บทนี้น้อมตามอายุ ๑๘ ปี ก็เริ่มคิดวางแผนการไว้ในใจว่าร่มปฏิบัติธรรม ควบคู่กับการศึกษาทางโลก และเมื่อจบการศึกษาแล้วจะอุปสมบทครองเทพบรรพชิต ต่อจากนี้ จะศึกษาเล่าเรียนธรรมม์ และพระไตรปิฎกให้แตกฉาน เพื่อจะได้เผยแพร่วิชาธรรมภายในรอยตามหลวงพ่อวัดปากน้ำ ทั้งวัตรการปฏิบัติทั่วถลอจนการบรรกองสูง ให้สมกับที่เป็นศูนย์กลาง ของพระพุทธศาสนา ของโลก อตามวภาพวาดในโฉนภาพไว้ด้วยงดงาม วัดที่เป็นศูนย์กลางพุทธจักร ท้องเป็นวัดที่รวมคำว่า “ที่สุดในโลก” ทังในด้านวัดและวัตรการปฏิบัติของสงฆ์ อีกทั้งต้องสงบเย็น ร่มรื่น เย็นสบาย และไม่ไกลจากเมืองหลวงนก ก่อนอามาเรียนเข้ามาปฎิบัติธรรม ณ วัดปากน้ำถวายจิต ซึ่งพอดีตรงกับบิดาก่อนมหาวิทยาลัย ทำให้แม้จะปฏิบัติธรรมได้เต็มที่ พระครูยาท่านสอนให้ อามาวาน “สัมมาอระหวัง” และทำใจให้หยุดในที่ศูนย์กลางกายเนื้อสะออด ๒ นิ้วถึงกลางตัว โดยกำหนดให้เห็นเครื่องหมายให้ใส่เหมือนเพราะลูกเจี๊ยบเจี๊ยบแล้วไม่มีแมวโตเท่าแก้วตา ให้ฉีกกินถึงเครื่องหมายอยู่เรื่อยๆ ทำทุกอิริยาบถ ส่ง นั่ง ยืน เดิน บริกรรมภาวนากับบริกรรมมิน่าไม่ให้พรากออกจากกัน อามาได้รับกรรมฐานเสร็จแล้ว ก็ไปปฎิบัติที่บ้านท้ายเรือๆ ทุกอิริยาบท ตั้งแต่เช้าจนกลางคืน เวลานอนเท่านั้น ก็ขึ้นมาเป็นต้องกำหนด แรก ๆ ไม่เห็นอะไรเลยสนิทา แก้ใจเป็นสมาธิเร็ว เวลาขอคิดสมาธิขึ้นด้วยอธิษฐานจิต จนกระทั่งเป็นหนึ่งไม่ช้ากาย