การพัฒนาจิตวิญญาณและการศึกษาในชุมชน : หน้า 17/130

ประดัโดย เรื่องอภัยทัศน์ปัญญา เรื่องรู้ในผู้อื่น ระลึกชาติได้ รู้ดิฉานานมาก ปัจจุบัน รู้ที่เกิดในทีมของสัตว์ เห็นนรก เห็นสวรรค์ และธรรมของพระ พุทธเจ้าในพระนิพพาน เลียนได้ไม่ยาก น่าศึกษายิ่งนัก ยิ่งปฏิบัติจะยิ่งมุมตรงไปสู่ พระนิพพานยั่งยืน ดิฉันเคยเดินทางอย่างไม่สมบูรณ์นัก ปีเศษแล้ว เพิ่งจะพบทางไปสู่ความ สุขเป็นทางสายกลางเมื่อเดือนมกราคม ๒๕๒๒ น้อง ปฏิบัติอยู่ ๔ เดือนเศษ จึงแก้ไว้ว่าพเมื่อล่วงไปเป็นต้องรับเดิน เวลานั้นก็มาขึ้นเดินทางอยู่จุกกาล ดิฉัน ขอจิตอธิษฐานไว้เมื่อใดช่วยกันสร้างวัดเสร็จเรียบร้อย ก็จะถอนออกจากการตาม เพื่อเข้าสู่กึ่งที่พระเจ้าชีวิตให้พระสมานท่านอื่น ๆ สังสนธรรมะให้บอกบุคคลอื่น ๆ ที่ต้องการพระธรรมเหมือนอย่างตัวฉันเอง ปัจจุบันโรงเรียนที่ฉันทำงานเป็นครูอยู่เนี่ยนั้น เป็นโรงเรียนราษฎร์ไม่ เก็บค่าเล่าเรียน เก็บแต่มูลบ้างการศึกษาบ้างเล็กน้อย มีกระเรียนนี้ประมาณหนึ่ง ยังมีที่เจ้โรงเรียนตั้งอยู่ในย่านที่ประชาชนส่วนใหญ่อาชีพเป็นกรรมกร เช่น กรรมกร ท่าเรือบ้าง คลังน้ำมันบ้าง รับจ้างทั่วไปบ้าง นักเรียนในโรงเรียนเกือบสองพันคน ส่วนมากทางบ้านยากจนและขาดการอบรม เด็ก ๆ ในย่านนี้คุ้นเคยกับอบายมกุฏทรีซนิด ก็ยังบ่อนการพันนานาชาติ ยาเสพติด ช่องโหว่เก่งอันปราวัยรุ่น การชโลม เพล่น ๆ เป็นเหตุการณ์ปริก เด็กบางคนวิ่งแย่งกระจาดจ่ายกับข้าวเอาไปดหนหน้า เจ้า ของ บางรายไม่เมินค้าน่ากรงส่งสินค้า參วโตน้าจนหน้าที แล้วเสียม สะพายหลังวิ่งหนามาลากคลองกันน่าดเหมือนวิ่งบนถนน พรบตาเดียวมิองไม่เห็นตัว เด็ก ๆ เหล่านี้เรามีทางพึ่งให้ปกครองช่วยอบรม เพราะส่วนมากเป็นกรรมกรกัน ทงหมดมารยากินแต่ขอออกไปรับจ้างต้องปล่อยลูก ๆ เลี้ยงกันเอง กลับมาถอนคำก่อนแล้วพลอยเกินกว่ารอบรมลูกได้ มีแต่คู่นี้เมียนตา ถ้าไม่ลุก บางรายพ่อก็ไหลลูก ลูกประชดเม่ แม้ประทะพอ ผลที่สุดเด็ก ๆ ก็ไม่มีพึ่งให้อนุใจกันเข้าหาเพื่อน เพื่อน ๆ ก็หายามแก่ชวนกันเข้าทางไปเสีย ชวนกันก่ออาชญากรรมร้าย ๆ ชิ้นเมือง ๆ บางพี่บกครองกุญแจให้เป็นโรงเสียเอง ที่ฉันพบเมื่อก่อนสร้างโรงเรียน