การศึกษาเรื่องมารและธรรมในศาสนา : หน้า 90/130

โลกิตกแตกตายไปก่อนจะเห็นธรรม ทายแล้วจะต้องลงไปเป็นเปรตกันน่าดูใน นรกเป็นพันเป็นหนมันไม่ใช่ของสนุก ซำเจ้าขอร้องให้เลิกเสียงพระทึ่งคนนันแหลละ หนหนามาปฏิบัติจริง ๆ จัง ๆ ให้ถูกหลักศาสนากว่า อย่าไปเห็นแก่สมบัติอย่า ประการที่สาม ทำให้เกิดการเคารพบูชาในสิ่งผิด ๆ สิ่งนี้เป็นที่พึ่งอย่างเท็จ จริงนี้มีแต่พระรัตนตรัยเท่านั้น ไม่ใช่ไม่ใช่ปรกติ ข้าพเจ้าเบอก แก่นแล้วว่าครูอาจารย์เข้าของวิชาท่ะ ไม่ใช่พระเป็นปรกที่สั้น ๆ (ต้องดูดีกว่า ทรรมฎายังจะเห็น) ท่านก็ครึเป็นผู้ประเสริฐแล้วทำไมต้องไปเคารพพี่ เคารพบปรด้วยเล่า สำหรับเรื่องมีข้างเจ้ามือเรื่องจริงเลยให้นำพี่เรืองหนึ่ง ในการเรียนวิชามารต้องอาทิตย์เท่าไรถึงศักดิ์สิทธิ์มากเท่านั้น ถ้าทำ ผิดครูผู้ก่อถึงตาย ท่านอาจารย์ข้าพเจ้าชื่อทรัพย์ เคยสอนวิชาใส่ปรอทปราศานไข้ (วิชาอะไรอาจจะธิบายต่อไป) และทำให้ครงกระพันด้วย วันนั้น (เป็น พ.ศ. ๒๕๐๑) ท่านอาจารย์ใส่ปรอทรักษาโรคะระยึไม้นใส่ แค่ท่านกยครู พอใส่ปรอทคนไม้เสร็จ ประมาณ ๓๐ นาทีเท่านั้น ทั้ง ๆ ที่ท่านนั่งคอยอยู่ ๆ ทันทีที่ท่านนั่งเหยียบหลัง ฉึกและกระอักโคออกมาประมาณครึ่งชั่วโมง และลูกศิษย์นายคนตกใจจน ทำอะไรไม่ได้แต่งประคองท่านอาจารย์ หายุยามให้ชม แต่มิษย์รุ่นนี้คนหนึ่ง ท่านอายุมาแล้ว มีสติถ้วยกว่านี้และสมาธิเย็นเย็นในกระบวนลูกศิษย์ด้วยกัน ท่าน สามารถนั่งทางในได้ จึงนั่งทางในตรวจสอบปรกฎว่า “อาจารย์ (ปรอทแต่เข้าใจว่า เป็นพระ) ที่ลงสลับไปแล้วมาเมื่อก่อนว่าทำไมไม่หยุด สงสัยนั้นแหละ ๆ เหยียบอกนก กระอักโลหิตดังครึ่งชั่วโมง ท่านก็รัก ถ้าอาจารย์ล้วงลับไปแล้วเป็นพระท่านจะโหด ร้ายถึงกับหยียบออกกลิ้งกลิ้งนรกหรือ ? แน่นอนมันต้องเป็นมารไม่ใช่พระ อย่างแน่นอน มันเป็นมารชาติ้วตัวของมันดำกว่าโล่เสียอีก ประการที่ 4 เมื่อใดที่ผู้ศึกษาวิชามารหมั่นใจและฝึกธรรมะ อันเป็นวิชาของฝ่ายพระโดยตรง เช่นท้าวเวสสุวรรณมั่ง โดยเฉพาะวิธธรรมาว ถ้าคิดเคลื่อนไปจากที่จังเมี้ยมเพียงแต่ปลายเข็ม อาจารย์ปรกเหล่านี้จะดาลารงความงามนี้ แผ่น คุรทุบุณบัติการให้เท่าไหร่ก็ไม่ยอมไป บางครั้งจะมีความรู้สึกคล้ายกับคนเอามี