วิชามารและความเชื่อเกี่ยวกับอาจารย์ : หน้า 91/130

เอาเวาน เอาเย็น มาถึงแขนแข่งตามเนื้อตามตัว ปลายตามมัน ปลายลั่นกลอเวลาว่าอารมณ์จะหายไปก้องใช้เวลานานี ประการทีท่ ผู้เรียนวิชามารมารไม่ว่าวิชานิโกคกาม เมื่ออยู่ตอหนูผู้ธรรมะ (ผู้ธรรมภายแล้ว) วิชามารเหล่านี้จะใช่ไม่ได้ผลเลย หมดความศักดิ์สิทธิ์ เพราะอาจารย์คงเหล่านี้จะไม่สามารถจะสั่งกุทธีให้มันได้เพราะกลัวบารมีหรือไม่เช่นนั้นมันมันเข้ามาสิงอยู่ใน ใจของให้รำบา ปราสรอยู่ในร่างจึงทำให้ผลกรรมแต่เพียงเหมือนพ่อตำ ฝ่อนำผูกปล่อยให้กินลงที่มันเองไปรกว่ากำว่าว่าไม่ยอมช่วยเหลือเมื่อมันไม่ต้องการฉันนั้น และนี้แหละทำไมไอ้โครหนเหนียวจึงถูกตรวนร่างกายนี้ไม่ถ้วน ประการทีท่าทีท่ ผู้ที่เรียนจะเกิดมิจฉาทิฐิ งมงายในร่างของตัวอย่างนั้นอย่างเดียว ถือตาว่าอันนี้เฉพาะเหล่าเอกว่าของฝั่งทั้ง ๆ ที่มันผิด และจะไม่เด็กขาดที่จะแห่นามฝีถีวิสาสหวารีหินมาข้ารูปฎิสนำเพื่อมรรผลนุพลง่าย ๆ ยากจะแยะผีวิงวิจารณ์ ๆ มาทรมาน หรือเก็บพวกอาจารย์ปรกเหล่านี้ซึ่งเป็นผู้ลงฤกษ์เสี่ยให้หมด เหมือนกับผู้อื่นซ่อมอยู่กับคนพลอยพึงพอใจในความหยาบกระด้างเย็นใจ เหมือนกับกระทำของผึ่งทิศเหนือตนเองแล้ว และเห็นว่าความเมตตามปรานี ความสุขระมั่งรึ่สง่ามังวังกวาใจ เป็นการกระทำของผู้ก่อนแย่งนี่ย่อรอการที่จะคนพูดจรรมนั้นการยกขึ้นแนบอ้างมาน้องกันตัวเท่านี้ ฉะนั้นมันผู้ร่ำเรียนจากามารมารจึงเท่ากับหาทางลงรถก็สิ้น พวกที่เรียนวิชามารเมื่อยามจะโลกไปแล้ว นารเท่านี้จะเป็นที่ทึ่ท่ามันไม่ว่าบุคคลเหล่านี้จะเป็นราชาสาหรืพระ เณร ก็ ยิ่งเป็นพระยิ่งนกรมสกกว่า คนธรรมกาเพราะรู้แจ้แง่แยะกระทำผิด ฉะนั้นก็เท่ากับว่าอาจารย์เสบ่ำให้ยังเหนียวอยุ่กะพ่น ทำนสน่ เล่ากล คันรบ ฝังรอย แฉกตรรของงั้จ แกลำยืน ตงศาลพระภูมิ ตลอดจนทรงเจ้าเข้าไปว่ากล่าวน่า ที่มีชื่อเสียงขี้นะ เมื่อยตายแล้วไม่มีทางได้ไปดี ลงรถก็ขึ้นในฐานะบ่อคงทำหลายศาสนา และหลอกลวงประชาชน