การสร้างวัดและบุญกรรม : หน้า 44/130

นอง น้องที่กล่าวมาแล้วข้างต้นคือ ลูกหลายคนล่วงพ่อแม่ ๒ คนไม่ใช่ ถ้าต้องมีการหย่าร้างกันแล้ว ลูก ๆ คือผู้รับมรดกกรรม หากไม่ให้อย่างกัน เป็นธรรมกลืนกลืนกัน ต้องมีการกระทบกัน เมือนมีการกระทบกัน ย่อมทำให้ใจเราหมอง แทนที่จะเป็นบุญกลับเป็นบาปกรรม ต้องเว้นว่าง ตาย เกิดพ้นกันอีกนานชาติไม่ถ้วน พุทธองค์ทรงเห็นว่าล้นเป็นทุกข์ เป็นห่วงผูก คิวรจะเสีย หน้าสู้สพรรรพึก ชี้ยิ่งชีวิตที่อุสระเหมือนนกน้อยในอากาศ มีโอกาสช่วยตัวเองให้พ้นทุกข์ และสามารถทำประโยชน์ให้แก่ส่วนรวมได้ ประกาศสำคัญสามารถเป็นที่พึ่งของโยมพ่อโยมแม่และน้อง ๆ คลอดคนทั่วหลายได้ โดยเราช่างสวรรค์ให้ซึ่งมันว่าบันเทิงการทกแทนบุญคุณแม่ได้หมดสิ้น ยิ่งกว่าการทกแทนด้วยอย่างอื่น ขณะนี้ตามได้ครองสพรรรพชิตมาได้ ๒ เดือน พรรษาแรกผ่านไปอย่างมีประโยชน์ได้บรมส่งเสริมธรรมปฏิบัติ แก่ผู้ปฏิบัติธรรม จนได้ผลเป็นที่น่าศรัย์ไปหลายคน ตั้งแต่เด็กเล็ก ๗ ขวบ กระผูสูงอายุ เมื่อมีผืนธรรมมากขึ้น ความคิดม่อภาพอายุ ๑๘ ปี ที่ปรารถนาสร้างวัด ก็จะคันเตือนให้อตามรีบเร่งดำเนินการ เพราะเวลาไม่คอยท่า อายุ ๒๕ ปีของอาณานบวชก็แท่งแง่นแรงต่อการเผิญอุปสรรคทั้งปวง คิดได้เช่นนั้น จึงได้บอกพวกเราทุกคนให้รีบเร่ง หากจะสร้างวัดโดยเรา ไม่ยอักกว่า ๕๘ ไร่ ทุกคนทำงานตัวเป็นเกลียว ไหวจะพบปฏิบัติธรรมเพื่อ ตัวเอง ไหนจะต้องศึกษา ปฏิธรรม ไหนจะต้องชำระธรรมปฏิบัติแก่ผู้ใจไหนจะต้องคิดต้องหาเงินสร้างวัด ถึงเหล่านี้มา อาจมาบารอในชนะที่อาณาอรอผ้ากลาบพัผสัตว์ได้ไหมวัน ไม่มีอะไรที่จะทำทุกด้านไปรีรอ ๆ ไม่หยุดยั้ง และอธิษฐาน เรียกบุญทั้งของตัวอาณาอรอมรวมกับของพุทธศาสนิกชนทั้งโลก โดยอ้างถึงความตั้งใจจริงของอาณาอราที่มาฝากหลายปี ความปรารถนาที่มือต่อสัตว์โลก ให้บังเกิดดินสำหรับสร้างวัดด้วยเด็ด จะโจทยจากระช่วย หรือจากท่านผู้บุญบูชาที่ต้องการบริจาค เพื่อสร้างบารมีอย่างด้วยบารมีตามของเพียง ๕๐ ไร่พอ อาณาอรอฐาโดยจึงแล้วทุกวันกระทงในที่สุดด้วยอาณาจารความจริงของอาณาอราฯ ว่าแล้วในพระศาสนา ประกอบกับบุตรเป็นมิตรของพวกเราที่จะได้สร้างบุญใหญ่รวมกันอีก จึงได้คลายโลกให้โยม