การบวชและการปฏิบัติธรรม : หน้า 57/130

ผมจะไม่แก่งาน มีลูกให้มาฝักข้าวความสุข ผมจะบวชและถ่อยชีวิตแก่น ธรรมกายานหมดสิ้น ผมกลับไปอาบผิวสักบาปไม่เลย เราทำไม เราเกิดมาทำไม บางคนชอบการเกิด เกิดมาแล้วก็ตายไม่เห็นตรงไหน เลยขอให้ทุกคนอย่าคิดอยากจะเกิดอีกต่อไปเลย โชคับผะจะบวชจะไม่แตกงานมีลูกและต้องทำ เสียงครอบครัว ผมคิดว่าเพครายและเพครายผมก็เคยดำแล้ว เคยเกิดเป็นสัตว์ เหมือนกัน พอผมเห็นธรรมแล้ว ผมรู้สึกว่าไม่มีอะไรเลยสักอย่างเดียว และผมรู้สึกกลัว บาปมาก แถมมีธรรมมาก และสาบานว่าจะไม่ทำอีกธรรมไปเลย เรื่องสร้างวัด วัดที่ผมเห็นในฐานะสูญมาก็มิสุติ โรงอาหาร กุฏิเพช ศาลรับแจก พระแก้วกลางน้ำ กุฏิ ที่ออรถ โรงฉัน ที่สอนธรรม มีส่วน มันล้อมรอบวัด สุขอย่างมาก ถาท่านได้เห็น ท่านจะต้องตกตะลึง เวลาท่านดูก็ท่านจะไม่กระพริบตาเลย และไม่มีวันสิ้น และท่านคงจะอยากอยู่ ขอเชิญท่านมาปฏิบัติ ผมจะแนะนำใช้เงินนี้เป็นเงินฉบับ และอยู่ปฏิบัติ จะไม่รู้สึกเบื่อเลย พวกที่เห็นจังหวะเพลงสลากมาจากไหน พวกมาจากนรกผมอ้าง ๆ เพราะว่าฟันรกผมนี้มันต้องถูนทรนทราย มันจิตดียานบนโลกนี้จึงเห็นกันและคิดว่าก็เท่าเท็จไม่ เพราะฉะนั้นท่านอย่าทำถามพวกที้จะลวงท่านให้ทนรถ ท่องหิมพานต์ ในบ้านหิมพานต์นี้มีนกกระเวกเสียงเจี๊ยอนไฟเราะจับใจ มันนาวิวผลออกลูก เป็นผู้หญิงและ ๗ วันตาย ไม่เอ่นนั้นก็เต็มบ้าง มีฤๅเขาและหนูเขาวางงาม มีกอไม้ เป็นกุญแจงาม มีรุงเทวาอยากมันไม้ มีสรอไท้เบ็สครามสวยเป็นระเบียบ มีนกกินธารามน้ำ มีปลาทอง แม้แต่เอานนกุโยนลงไปก็หลบ หลงน้ำ พาผมไปเที่ยวอย่างเพลิดเพลินสุดจะบรรยายได้ก็ดีครับ ท่านควรจะนั่งปฏิบัติ ธรรมบ้างและให้หลวงน้าคุม ดช. ทรงบุญ วิริญาณกุล (เขียน)