การปฏิบัติธรรมในชีวิตประจำวัน : หน้า 41/130

หันมากมาย แต่ละองค์ก็มีแนวทางปฏิบัติธรรมไม่เหมือนกัน บางองค์เป็นอรหันต์แบบสมถะบำเพ็ญสมาธิ บางสำเร็จวิปัสสนา บางสำเร็จจตุปฏิสัมภิทาญ บางถวายผาบกษัตริย์ บางอธิษฐานหาก่อนการศึกษาธรรมปฏิบัติของอาตมา ล่วงไปถึงโยมพ่อเข้า ไม่เป็นที่สมาธิของท่านนัก เพราะท่านเห็นว่าอาการยังเด็กเกินไปกว่าจะเข้าใจ ทั้งอารามอายุเกือบครบ ๑๐๐ ปี และประการสำคัญท่านก็ว่าว่าอาตมาจะบวชไม่บวช สำหรับเหตุผลส่วนตัวของท่านในข้อแรกนั้น อาตมาเห็นว่าไม่ถูก ถ้าหากว่ามัวคอยให้โยมถามแล้วค่อยปฏิบัติธรรมกัน ก็ไม่ทันกัน เพราะเรามีสามารถจะทราบได้เลยว่า ความภายจะมายืนเราเวลาไหน หากว่าเรารีบกอบโกยเสียแต่ตอนนี้ เวลาที่ว่าก็อาจจะเอาอะไรต่อไป สมกับทางโลกก็อาจจะกินกันไปเป็นอาทิตย์ในกว่าจะชีวินในปัจจุบันนี้ เวลาที่เราเกิดมารามีอุป้สา พร้อมกับภิมาแน่น เพื่อจะให้โลกเห็นว่า เราเกิดมาเพื่อยึดถือ แต่เวลาเรายกมือขึ้น เพื่อจะแสดงให้โลกเห็นว่า เราเกิดมาเพื่อยึดถือ แต่เวลาเรายกมือขึ้น เพื่อจะแสดงให้คนด้านหลังว่า เราได้เอาอะไรติดตัวไปเลย เราเอาไปได้แต่ทรัพย์เท่านั้นที่จะเป็น.สินเสบียงแย่งชิงราว และจะช่วยส่งเสริมให้เราชื่นชมพาน สำหรับเหตุผลข้อหลังนัน้ว โยมพ่อของอาตมาสังหรณ์ใจได้ถูกกว่าอาตมาจะบวชไม่บวช จงอย่ากังวลอยู่เสมอ ระหว่างอยู่ในมหาวิทยาลัยนั้น อาตมาวางปฏิบัติธรรมมิได้ขาด ส่วนมากมันจะกินมามีสมาธิอน ๒ บางครึ่งเพื่อนที่นอนอยู่ห้องเดียวกัน ตนมาเข้าห้องนอนตอนก็ก็เห็นอามันเอาผ้าห่มคลุมปกโกศกใจ มาทราบภายหลังว่าอามันผีเสมอกับไม่ว่ะ แต่เออจะหลากใจกว่าจะได้ประโยชน์อะไรเท่านั้น ค่อยหน่อยหนีไม่ลืม และในที่สุดก็ชนไปเอง ขณะทีปฏิธรรมมันนักผีเสริงเปล่าๆ มักจรอยู่บ่อยครั่งงัว กลิ่นา แทบเนื้อเรื่องเหลือเกินว่ากว่าจะเล่าให้ในกัน นอกจากจะเล่าให้ผู้ปฏิบัติที่ได้รับผลมาแล้วบางท่านด้วยกันเป็นเครื่องเสริมพลังใจในการปฏิบัติ ความคิดเมื่ออายุ ๑๙ ปี นะนี่น่าจะได้เลื่อนหยายไปไม่ ระหว่างอยู่ในมหาวิทยาลัยอยากจะพยายามักชวนพวกนิสิต รุ่นพี่รุ่นน้องและเพื่อนๆ ตามมหาวิทยาลัย