การสร้างวัดและแนวทางแห่งความสุข : หน้า 124/130

ทรง ใครมาก็อดูด หลาย หลาย เหลน สีมักกันไปชื่นเดียวกับบรรพบุรุษ นอกกานไม่ได้ อะไรเลย เวลายตืออะไรไปไม่ได้ ชีวิตเป็นเช่นนั้นแล้วช้าเหล่าไม่รู้จักหมดสิ้น เมื่อหนักก็มารีนพิจารณาเพราะบรรซิท กลับพบว่ายังแม่นานะไม่ใช่เฉพาะมิ มีแต่ บทว-ไกรรีวิวเท่านั้น ท่านก็มีความสุข มีความสุข มีความอิ่มเอิบเนื้อใส่งโสย กว่าความรู้เพื่อของเราวาสวิลเลี่ยน สมาทพุทธวจนว่าหา “นกดีสมกัน” ปรัชญ สุขอื่นเสมอด้วยความสุขไม่มี หลังจากได้พิจารณาธรรมของพระพุทธองค์แล้วเกิด จิตร์ทราไง ได้บวงวรรณเพื่อกับความทุกข์ และเผยแพร่พุทธศาสนาให้เจริญรุ่งเรืองต่อไป แต่กลับพบปัญหา ที่ในฉบับนี้ฉบับใหญ่ยังมีงงเบื่อไม่พอ เนื่องจากมิมี- วนแคบและสาเหตุที่ก็หลาย ประกา และบังอึดผู้นั่งปฏิบัติพาที่จะสร้างถาวร เป็นพุทธชาแค่พระศาสนืออีกหลายท่าน จึงได้รับโรมรามาย กำลังทรัพย์และสติ ปัญญา ช่วยกันสร้างวัดในเนื้อที่ประมาณ ๒๐๐ ไร่ ที่ผู้บริจาคทรายถวายให้ ชีวิตข้าราชการฉะโงจะมีเงินมากมายถึงกับใช้สร้างวัดเที่ยวหรือ เป็นไปไม่ ให้นอกออกโกงเขามาหรือได้รับรบกวนกตลอด หรือมิฉะนั้นก็เลิกอออกจากราชการไป ประกอบอาชีพส่วนตัวซึ่งโอกาสได้รายได้กว่า ข้าพเจ้าเลือกประกอบหลังทั้ง ๆ ที่ ชีวิตราชการกำลังรุ่ง ได้เป็นชั้นในเมื่ออายุเพียงสี่สิบกว่ากันเอง ยังโอกาสไป ศึกษาท่องประเทส และได้กล่าวข้าราชการชนผู้ใหญ่อก ไม่ยากนัก อนาคตจะเป็น ผู้มีเกียรติในวงราชการชั้นในหมู่น้อยไม่กลา แก้ข้าพเจ้าต้องลาออกจากราชการ มาประกอบอาชีพส่วนตัวหาเงินสร้างวัดให้ได้ ข้าจึงใจแล้วจะต้องทำให้สำเร็จไม่ วาจะเหนื่อยยากมากเพียงใดก็ตาม ข้าพเจ้าจะต้องสร้างวัดให้ได้ แต้วจะต้องสร้าง ด้วยตัวเองก็ไม่อาย มีหลายท่านที่ทักว่าข้าจะได้ย้ายโทแล้วทำลาออกอีกละคร ข้าจะ ก็ตอบไปว่า ยุษาณบรรดาก็ดีสมใจดียังไงก็ได้เฉพาะที่เฉพาะส่วน ตายไปแล้วเอา ไปใช้ไม่ได้ สิ่งนั้นก็คิดว่าบึกอภัยบานปานนี้ ชีวิตเรานั้นนักอย่างหวัง ระเร็งอยู่กับความหลอกลวงเลย เราไม่ร่าวความตายจะมาฉันเมื่อไหร่ ส่วนที่เป็น ชีวิตที่เราสัมผัสก็อุณหกยใจ หายใจไม่เข้ากาย หายใจไมอออกกาย ไมาหายใจ เลยก็ตาย ชีวิตยังขึ้นอยู่กับหมายใจเพียงอึดเดียวเท่านั้น