การสำรวจชีวิตและความตาย : หน้า 58/130

“อะไรใจใคร?” นักปกครองมีชื่อหลายๆ คนของชาติ มีอยู่ในบังคับบัญชามากมาย แต่ปกครองตนเองไม่ได้ ปล่อยให้สุขนาน เข้ามาปกครองตน แล้วเราจะไวใจให้เขาปกครองประเทศชาติไปได้สักเท่าใด....... วันใหม่ของทุกคน ทุกคนมีแต่ความสนุกสนาน แต่วันนี้เป็นใหม่ ๒๕๔๐ ข้าพเจ้า กลับไม่ดีใจจะไปสนุกสนานกับใครเลย เมื่่อได้ทราบว่าคุณอามุห์พระคุณของข้าพเจ้า ได้จากไปอย่างไม่มาคีกับ ไม่นานความตายเป็นของที่ทุกคนไม่พ้น แต่ยังไม่เคยมีใครอยากตาย และลูกหลานของผู้ตายไม่อยากให้ไม่มีเสียงในกรอกรับของท่านเหล่านั้น เมื่อข้าพเจ้าคิดมาถึงตรงนั้น จริงสิเท่านั้นแหละ เมื่ออวัยวะใดก็อายไปเอง หรือถ้าจะพูดอีกที ก็ใกล้ความตายเข้าไปอีกกว่าหนึ่ง นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ข้าพเจ้ารู้สึกอยากจะยอมคนเดียวเงียบๆ ตามลำพัง กลายเป็นคนคิดมากโดยเฉพาะคิดถึงความตาย ข้าพเจ้า เพิ่งมาทราบหลังจากที่ข้าพเจ้าได้ข้าวก้อนแล้วว่า พระพุทธองค์ทรงสอนให้ทุกคนปรารถนาความตายอยู่เสมอก่อนแล้วเป็นพิเศษ แต่ในขณะนั้นข้าพเจ้าไม่ทราบ เพราะยังไม่ได้เข้าวัด ข้าพเจ้าเข้าไปใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยในระยะยาวา แต่ก็ความรู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตจำเจ เข้าไปเรียน เย็นกลับหอพัก กลางคืนหนังสือบ้าง หรือไม่ก็ไม่เที่ยวบ้าง เมื่อเกิดความเบื่อหน่ายหนักเข้า ก็เริ่มพิจารณาถึงเวลาที่ผ่านมา และสังเกตว่า ทำไงในอัตคติ มีทั้งก็และไม่มี เมื่อพิจารณาว่าเองถึงข้อใดก็ยากพยายามปรับปรุงตัวเอง แต่ก็แหละ เหมือนมากที่จะไปสนุกยู่อยู่กับเพื่อน แต่มันก็อยู่ตามลำพังก็จะนั่นมาพิจารณาเองไม่ได้ และก็เห็นว่าความจำเป็นจะเสียแล้วที่จะต้องค่อยๆ แยกออกจากหมู่คณะชั่วคราว เมื่อไปพบว่าพวกเขาเอาแต่เที่ยว รุนแรงที่บอกไปแล้วบางคนกลับเข้ามาเยี่ยม แต่ละคนมีหน้ากำรามเกรี้ยว อาจจะเพราะงานหรือยุสุมากไป ก็ไปได้ พวกคนแต่งงานแล้ว ภาระงานบ้านการทะเลียงรับกับให้