ประสบการณ์ที่บ้านธรรมประสิทธิ์ : หน้า 69/130

ไหวไหมทราม แล้วก็มีเสียงคนร้องโทษมาเข้าดูดีฉันว่า ระวังรถ ระวังรถ แต่ไม่ได้สนะแคะ รอไปด่ออย่างชนิดที่เรียกว่าปฏิหาริย์ จิตใจขะนะนั้นไม่ทรามวกาย ไปอยู่ไหน และอีกครั้งหนึ่งวันนั้นฉันไปสมัครสอบ พ.ม. ที่กระทรวงศึกษาธิการ ไปกับพิมพา รั ตภาณท์โดยชนรถมอเตอร์ไซค์ ๑๓ เพื่อจะไปลงประณีแล้วอารถสาย ๒๒ พอดีนั่นก้าวขึ้นรถสาย ๑๓ ยังไม่ทันรีบวิ่งร้อนกระชากออก ทำให้เสียงหลักซ ลม ขาม พอรถปะปี่รถเมล์กันเอาไว้ แล้วพิมพาศรีก็ถึงมือเอาไว้ข้างหนึ่ง ฉันจึงรอด มาได้อีกครั้งหนึ่ง แต่เข้าก็ลดดนเป็นแผลอยู่หลายวัน ตั้งแต่วันทำบ้าที่บ้านเป็นกันมา ฉันก็เป็นแขกประจำของบ้านธรรมประสิทธิ์ ตั้งแรกคือฉันไปบ้านนี้ ก็ต้องพบกับความสงสัยหลายอย่าง และฉันคิดว่ากากคนที่ ไปบ้านนี้ ก็อาจพบความสงสัยเกี่ยวกับฉัน คือ ทุกคนที่บ้านธรรมประสิทธิ์พูด ทำทายสนิทสนมและเป็นกันเอง ฉันก็ดีไม่ได้ว่า เขานั้นก็ดีแสดงออกรถฉัน หรอปลาหนอ เพื่อจะรู้จักและทักทายกันเป็นครั้งแรก แต่นับคงว่า เคยเป็นพี่น้อง อยู่รวมกันมา หรือเป็นมิตรสนิทกันและรู้จักกันมานาน และทุกท่านที่ฉันพบในวันนั้น ก็เป็นผู้ช่วยรับการศึกษาสูงๆ เช่น เรียนแพทย์ เรียนจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เรียน ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และมีผู้ให้อ้อมากมายหลายท่าน ซึ่งฉันก็คิดว่าไม่เคยพบที่ไหนเลย ตั้งแต่ฉันเคยมา การยาทาทุกคนที่ฉันพบบ้านธรรมประสิทธิ์ รู้สึกอ่อนน้อม ไม่ยิ่งหย่อน ความสงสัยของฉันยิ่งเพิ่มขึ้น เพราะเมื่อเวลาจะกลับบ้าน คุณนายเจียใจ ยกมือขึ้นแล้วให้บอกถากคงว่า "ฉันกลับก่อนนะคะ" ไม่จาเพาะเจาะว่าจะเฉพาะคนที่รัก ทำเอาฉันยกมือไว้ก็อย่าไม่ทัน และคิดอยู่ในใจว่าเราเป็นน้องใหม่ของที่นั่งได้บารักตอนรับอย่างเพียวๆ ฉันรู้สึกรักและชอบบ้านนี้เสียแล้ว วันนั้น เมื่อฉันกลับบ้านก็คิดมากทอดทางว่า มีด้วยหรือในโลกนี้ที่จะพบกับสิ่งบ้านธรรมประสิทธิ์ รู้สึกอ่อนน้อม ไม่ยิ่งหย่อน หรือเปล่า แต่ไม่ได้กันแล้วจริง ซึ่งจะประทับใจและอยู่ในความทรงจำของฉันไปนานแสนาน