การฝึกสมาธิและพลังจิต : หน้า 106/130

๕๓ ก่อนที่จะสายเกินไป และวันนั้นเป็นวันที่พ...แม่เด็กามีผิวขาวมา แท่ไม่ได้หมายความว่ามารักษะที่จะต้องอุ้สามก้างตามผลดูกันต่อไป มีใครบางคนกล่าวว่า คนเราไม่ว่งเอาหัวชนฝาเข้าลึกโครมองโครมแล้วจะยังไม่ถือคิทรอรอ แม่เมื่อใดวิ่งไปเอาหัวชนฝาโน่น จึงจะเกิดความสว่างไสวทันที มันก็เข้าท่านคงสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราทรงทรามพุณากับพวกวิญญ์ใสเนตรเสียก่อน นานะแหละพวกวิญญ์จึงจะโคดว่า อ้อ! ที่เรากำไปแล้วนั้นผักงั้นเฝ้า ข้าพเจ้ามีผู้คนในจำนวนฝั่งไปเอาหัวชนฝาเสียก่อนจึงจะเกิด มันเน้นเป็นประัิทธัษรของงการฝึกสมาธิก็ว่าได้ วันที่ ๑๐ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๓๙ เป็นเวลาเช้า ข้าพเจ้าบับพิมพ์นันนั่น (เอาน้ำนะครับรำให้ดีอ ใช้สมาธิแพงและใช้ภาวนากาถากกับ ดั่งแม่นันจะกำนึดเดอให้เด็ก ถ้าเขามิผ่ดไปอย่างมากก็รู้กู่ ๆ แต่ไม่ลืนกับพอง) มีผู้เป็นเพื่อนแทบหลายคนและเคยเห็นพืทพัดพ้อมนันก่อนแล้วนัน แต่ครั้นวันที่ข้าพเจ้าพิมพ์ไม่ลงเอามือจุ่มลงไปในน้ันครั้งใดเป็นพอทุกที มันเน้นคร๊งแรกในวิจารีพขอับพิมพ์น้ำนั้นไม่ลง เพราะอะไรกันหรอ? ข้าพเจ้ากลับไปนอนคิด ไม่เพียงเท่านั้นแต่วิจารณ์ คง สะกิดที ใช้ปรอท สะทกะโซตรวน ซึ่งผู้เจ้เคยทำได้งามมาก่อนก็แหงล้อไปหมดไม่สามารถจะทำได้อีก ทั่ง ๆ ที่สมาธิของข้าพเจ้าเองเหมือนเดิมหรือดีกว่าเดิม สิ่งที่ข้าพเจ้าสังเกตคือ ทุกครั้งที่ทำการแสดงการใช้อำนาจจิตไม่ให้ผลจะต้องมีบุคคลสองคนรวมชม้วยทุกครั้ง คือ คุณไซบูลย์ สุทธิผล (ขณะนั่งรอเป็นภิกษุแล้วและหัวใจไม่ยอมสุก) และ คุณอุชม พูลเกต อาจารย์ในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ท่งสองท่านกกล่าวมานั้นในระยะต่อมาจึ้งได้ทราบว่า ต่างเป็นนักฝีมังกรของนักว่าปกน้ำ ภัตเจริญ ธนบุรี และผู้นี้ได้ธรรมกายมาแล้วทั้งคู่ (วิธรรมกายเป็นวิถีพายพระโดยตรง) ไม่เพียงว่าข้าพเจ้าเท่านั้นที่ไม่สามารถใช้อำนาจจิตตามแบบฉบับของมารได้ แม้คอาจารย์ของข้าพเจ้าผู้ชื่อเสียงเองก็ลืมไปว่าจะเมืองไทยก็เช่นกัน ต่อหน้าบุคคลต่างส่องแล้วว่าอะไรไม่ดีคึด สึกขวัญั ํจจากคุณไชบูลย์คือ คนเราจะเปรียบแล้วก็เหมือนตัวกล ยามก็เปรียบเหมือนเครื่องรับวิทยุภายในตู้ ถ้าค้องก็จะสมารถรับคลื่นเสียงได้ขั้นหนึ่งคลื่นสั้นคลื่นยาว ทั้งในระยะ