การทำให้ผู้อื่นเกิดความรักและเมตตา : หน้า 110/130

เกินเรากลับลังสอนว่านำ การทำให้ผู้อื่นเกิดความรักใคร่ในฐานะรู้สาว (หรอคะ) ได้มากเท่ากับจะเป็นเมตตายมอันที่เยี่ยมมากขึ้นเท่านั้น ฉันถ้าครูองค์ไหน มีเมตตาบารมแก้ก่านั้นจองสามารถทำเป็นหลักได้ สามารถช่วยเหลือผู้คิญของ คน และอาจจะรวมถึงคนเองด้วยให้เป็นที่รักใคร่กลุ่มของเพศตรงข้าม เมื่อเป็น เช่น ทิพย์ยังอาจารย์แกนก็จะขึ้นนี้พาน คบวนกันขึ้นนั่นเอง ประการที่สอง คือ พระกิฤษอธรรมธรรม พวกนี้นี่พระก็แกว่าเอาผ้าหลอมมาหมม ศิลปากรมัยอยู่เองร้อยบ่อยเดียวก็ขอไม่ได้บ้าง เพื่อภักการะ หรือชื่อเสียงว่าเป็นมั่นมั่นที่จะทำผิดก็สิ แสดงอธารว่าชัวของอามานน ทำการปลูกกะ เลนย์ติ ใบหยาย ต่างๆ นานา ทำให้พึงหลงผิด ประธานที่ต้องนี้ยกก็ลง ลักษณะว่า ตะกรุดคือธรรมะ ฝ่ามือคือก็๋งง คำสร้างคือผิวผสม ส่วนนี้มุญญา เมื่อเข้าเก็บหมดก็จะเข้าสู่ ทั้งๆ ที่อยากจะเข้า ประการที่สาม ทำให้ผู้อื่นผิดและนับว่าเป็นเหตุร้ายแรงที่สุด คือ ผู้ตั้งบ่นอาจยิ้มประสบการณ์ในการฝึกสมาธิและวิบาสนาน้อยเกินไป ยังไม่เข้าใช้วิธีฝึกก็ตามวิธีพระพุทธเจ้าบัญญัติ ไว้ ถึงเกิดการใส่ร้ายบ่ายระหว่างสำนักปฏิบัติด้วยกันนั้นอับยออยอย่างยิ่ง เบรอสมกันอย่างใหญ่หลวงของพระพุทธศาสนา ชอบพูดกล่าวกันว่า สันกันเป็นสมณะ สันกันเป็นวิบาสน แทนที่จะมาว่าเพื่อกิเลสออกทาง กลับพอพูดก็ใส่ให้แมน การฝึกสมาธิวิธีการไว้ในวิถีธรรมก็ด็องงั้น แต่ต้องเลือกฝึกนี้ให้ถูกต้องบิดของเรา เช่นพวกที่กล้วร้องขาม ตีรูป ติดเสียง ท่านให้พลเพื่อละ จิตใจจะได้สด ละรูปละเสียงได้ แล้วเลือกวิธีอื่นๆ ฝึกต่อไปจนกว่าจะเห็นมรรณฑ เช่นพวกทีไกลจะริก ควรจะฝึกมงกลิ่นเพราะต้องพึ่งเหตที่ตกกันของจริงจริงทำให้ละโกสะได้รวด บุคคลทั้งสองจำพวกกล่าว ถ้ายังฝึกฝนยังไม่ผิดจิตใจงันแคบเข้าเมิงแก่นแก้แท้ มักจะเป็นปกติแบบนี้ มีความเห็นว่าวิธีของทนเองที่สุด ฝ่ายตรงข้ามเป็นเบี้ยทายฝึก