การสร้างวัดในพระพุทธศาสนา : หน้า 46/130

๓๙ รัตนตรัย อันมี พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ จงลบานาคให้โยมทั้ง ๒ เจริญรุ่งเรืองด้วย อายุ วรรณะ สุขะ พละ ปฏิภาณ ธนาคารสมบัติ ในบวรพุทธศาสนา ทั้งบัดนี้นั้น บังคุุนหน้า ทุกกฏทุกชาติ กระทั่งตารบเข้าสู่พระนิพพานทุกประการ ขณะท่านกำลังอ่านหนังสือขึ้น เป็นเวลาที่ท่านเราศึกษาเริ่มดำเนินการให้ มีวิธีที่เป็นอย่างแก้จริง เกิดขึ้นแล้วในเนื้อที่เกือบ ๒๐๐ ไร่ รายละเอียดเกี่ยวกับวัดอยู่ในท้ายเล่มของหนังสือ ทุกคนต่างก็มีหน้าที่ อาทิภิกษุนั่งบังฝนตนเอง ทั้งในด้านปิฏกและปฏิบัติธรรม เพื่อที่จะให้ควรค่าอซงการปกครองวัดที่รวมคำว่า ที่สุดแม้ว่าจะไม่น่าเชื่อตามสายตาของชาวโลก เพราะอาจมาอยู่ในน้อยเด็กเกินไปกว่าจะสร้างวัดที่พิถีพิถัน แต่ตามฝังใจในคำกล่าวของพุทธองค์ว่า อย่าหมิ่นก็บรีว่าล ยังเอย อย่าหมิ่นงูพิษว่าตัวเล็ก อย่าหมิ่นกิ้งก่าว่างหนา และเพราะพุทธว่านั่นจึงทำให้อาจมาเกิดพลังใจ มันว่าอามามท้องสร้างวัดให้เน้นศูนย์พุทธจักรให้ได้ด้วยธรรมขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า อานาถพุทธธรรมมันใหญ่มิกล้าลิขิตซับนัก ผักแน่นในใจของอาตมาจนต้องเปล่งวาจาออกมาเป็นสัจธรรมนั้นว่า จะละชิวิตนี้ให้พระศาสนา ครองกาสาวพตร อันเป็นเสมอเมอนธชัยของพระองค์ไปจนชั่วอายุขัย ณ บัดนี้ และประกาศก้องไปทั้งในหมู่ชน ซึ่งเทวดาพรหม อรูปพรหมและพระธรรมกายของพระพุทธเจ้าทุกพระองค์ ทั่วทุกอัครวาสได้ทราบแล้ว ขอยามพุทธธรรมทั้งหมดในใจให้ล่วงรู้ข่าวการสร้างวัดที่นิยมอันแท้จริง ให้เกิดศรัทธาเสสะละอะไรงามร่วมสร้างบารมีด้วยกันเถิด ■ ถมมะโณ ภิกขุ