ข้อความต้นฉบับในหน้า
คนเขาวัดยาก
คุณแม่ของดิฉันมักดิ่นอยู่ริมคลองสาม อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี
เนื้อที่ปรากฎในโฉนด ๕๕ ไร่ ๔ ตารางวา แต่ได้ทำถนนและขุดแอนดานด้านหลังไปบ้าง
ที่ดินผืนนี้คุณแม่กล่าวว่า คุณท่านอุ้มแต่คุณแม่ยังเล็กอยู่ โฉนดขยายเติมเมื่อ ร.ศ.
๒๖๒ ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาล ๕ มีชื่อของ ๓
คน คือคุณป้าใหญ่ (นางสาวเปลื่อง วิสมกุล) คุณม้ากลาง (นายย่อย วิสมกุล) และ
คุณแม่ (คุณหญิงประหยัด แพทย์พงศ์สุภาชัยบดี) แต่คุณแม่ทั่งสองและคุณแม่ยัง
ไม่มีใครเคยเห็นที่ดินผืนนี้เลย จนคุณน้ำกังแกกรรมไปแล้วทั้ง ๒ ท่าน
ตัวกัีนเองเพิ่งเคยเห็นเมื่อวันที่ ๑๖ มกราคม ๒๕๐๙ คืนนั้นสุรินท์ได้พา
คนจีนมาที่บ้านขอเช่าที่ทำสวนผลไม้ จะขอทำสัญญา ๑๔ ปี แต่คุณแม่และดิฉัน
ไม่กล้ากลง เพราะรงว่านคุณของเราจะเดือดร้อน ค่าเช่านั่นได้ไม่เคยเกณฑ์อะไร
เขาเลย ถ้ารับชมผู้คนนำเงินมาให้มาก ถ้าทำไม่ได้ผลให้ค่าเช่าน้อย ที่ดินง
หมดนี้ได้ค่าเช่าพันกว่าบาทถึง ๘,๐๐๐ เป็นอย่างสูงแต่เรามีความรู้ว่าภาระอะไร เพราะสาสร
ผู้ขันา พอคนมาจะเช่าทำสวนทำให้ฉันชวนครูที่โรงเรียนไปดูที่ดินกันเพราะไม่เคย
ไปเลย คนทรุ้จักสัมมายจากไปหมด เหลือแค่สายออรนรคนเดียวที่เคยไปกับ
คุณพ่อ ดังนั้นหลังจากเสร็จกิจภาระวันครูเสร็จไปกู๊ง รังซัก บำผกู้แลกุนา
ร้อนใจคำว่าเราจะขายที่ ดิฉันจึงบอกว่าม่าชายและพี่ไม่ได้ใคร่ค้าอย่เพราะเท่า
เห็นคุณของเรานี้เป็นคนไทยทั้งนั้น
ครืนต่อมาเมื่อวันที่ ๒๒ ตุลาคม ๒๕๒๒ นี้ คุณวลี วีรางกูลาอาจารย์ใหญ่
โรงเรียนประถมนทรีได้โทรศัพท์มาถึงดิฉันที่โรงเรียน นักวันที่ ๒๕ ตุลาคมนี้