พระของขวัญ : หน้า 119/130

พระของขวัญ อมรุ่ย แซ่อั่ว คุณพ่อเคยบอกเตือนเวลา "อย่ามีเมตตื่นเต้น" และพวกๆ เข้าสัก ฉะนั้นพี่เองคุ้นเคยคำว่า "ไปบ้าง" เหมือนเนืองข้ารู้จักคำว่า "ไปบ้าง" วัดน้ำเขาบ้าค่ามเหมือนบ้านคือ วัดปักน้ำจางเจริญ ธนบุรี สมาคมทุกคนในครอบ ครัวเป็นเมียของหลวงพ่อ (พระมณฑเทศมินี) ทุกครั้งที่ทำบุญถวายท่านาหารเราทุกคนจะหยุดทำงานไปร่วมกันโมทนาบุญ วันนี้น้ำเขาเน้นสุขใจสุด วัดปกกันในสมเด็จนเถียวสงบ เป็นมรณ สองฝากทางเดินเห็นแต่ต้นไม้นิ่ม เต็ม ส่วนมากจะเป็นขนและก้นะแพรัว เวลาผ่านไปมามความรู้สึกกว่ากังเกิน เล่นอยู่ในสวน หลังจากถอดถวายท่านแล้วพระบริจาคแล้ว ถ้าพี่ๆ หรือคุณพ่อคุณแม่ เผลอ ข้าพเจ้ามะหน่อยอถมาวิ่งเล่นตามบริเวณพระวรองค์พระวัดน้ำเขาเต็นทางยาวโดย ไม่สนใจกับผ้าเท่าในห้องคุ้มหลวงพ่อ พึ่งพระคุณเจ้เทศนา ภาพพึ่งฝังใจใน ความทรงจำของพระเจ้าก็คือ วันทีพระเจ้าได้รับแจกพระของขวัญจากมือหลวงพ่อ บ้างเจ้าก็จำได้แม่นเวลากล่าวไปว่ากลับวันนี้เป็นวันพระ มีประชาชนไปพึ่งหลวงพ่อเทศนาในด้านการปฏิบัติธรรมเป็นจำนวนมาก พอไทเทศหลวงพ่อ ก็ให้ทุกคนเหล่าขอพร ภาวนา "สมมา อะระหัง" ในใจ แม้ตอนนี้ข้าพเจ้ายังเด็กอยู่เพิ่ง ๑๐ ขวบเข้าไปนั่งกับเขาด้วย และเพราะความเป็นเด็กข้าพเจ้าจึงไป อยู่ท้ายแถวไม่ค่อยสนใจธรรมะเท่าไหร่ แต่เห็นเขานึงไปอย่างนั้นเอง ข้าพเจ้า รู้สึกว่าผู้นในศาลาจำนวนเนืองอยู่เป็นพื้นทีนหลังนักทำสมาธิ์ วัตถุางอยูใน ความสงบสำรวบ ความเมียเข่ากรอบคุมรวมกันว่าในสถานที่ปฏิบัติธรรมไม่ผูกพันอู่