การศึกษาเกี่ยวกับความตายและธรรมะ : หน้า 15/130

5 ศึกษายุ เมื่อระลึกถึงความตาย จิตใจว่างเวงว่าวัตตนเองไปนอนเจ็บตนทรมาน อยู่คนเดียวมืดเขาที่เหนื่อยอยู่ทางรอดไฟเผาไม่มีใครพบเห็น แม้ว่ามีผู้นึกว่ารัก และนับถือรอบข้างก็เหมือนไม่มี ว่าหวังพึ่งพิงจริงๆ รู้ว่ามีพี่พี่จริงๆ รู้ว่าจากจะตายแน่ไป ไม่ถึงเชียงใหม่เสียแล้ว เมื่อพูดว่าน้องแน่ห์กะภาพอย่างที่คนโบราณเรียกว่าก่อน ตาย มีลักษณะเนื้อนมใหญ่ๆ เหียวๆ ออกท่วงหน้าตองปะทังแล้วทังก่อ ทั้งที่ อากาศตอนเช้าของเขาทางเมืองเหนือหนาวเย็นจนหมอกลง อาจจะเป็นเด็กๆ เหมือน เม็ดชมเชอ ดำเนิ่นเน้นเหยียบหนับ เรียกว่าจุจุจะพระรัตนิกขุณใกล้ยิ่งออก แล้ว ดีนังสัจเม เมอหมอกหนาทางดินนี้ก็ยังอยู่ฐานจิตใจโดยการปฏิบัติตัวเองตลอดชีวิต มา มีความกตัญญูอุบพการ ช่อสร่งต่อสาม เอาใจใส่ลูก ช่วยเหลือผู้อื่นตามกำลัง และระยะยั้งก็ลังกสนใจธรรมะ ถ้าด้นรอดตามใครรื่น คลื่นจะเริงใจธรรมมาก ปฏิบัติใหมกยิ่งขึ้น เพราะดินนี่แห็งก็ดูถึงขอความตรูทรายของจิตใจแม่แจ้งชัด เองในรังวันเอง ราวกับปฏิภารย์ พอถึงขาดออกจากใจเพียงครึ่งเดียว ท่านอาจารย์ ช่วย แสงสุชาติ และภรรยาก็กรุณาสายทยอมให้รับประทาน ด้วยถ้วยนั้นทำ ให้ฉันอาเจียนหลายครั้งอาเจลน้องออกมา พอบรรเทาไปพักที่เชียงใหม่ได้ เมื่อ เจ็บปวดใกล้ถึงที่สุดนั้น พระคุณของพระธรรมภาคปฏิบัติขององค์สมเด็จพระสัมมา สัมพุทธเจ้าแสดงเจ็บขึ้นประภัสใจ นี้แหละที่พึงของสัตว์โลก ฉันยังจำได้จนกระทั่ง ณ วันนี้ว่าพี่อันไม่มีแล้ว ไม่นิรัยว่าใครว่ารักเรามากมายนั่น เมื่อเรา ต้องตายเขาก็เพียงเตรียมให้ดูเท่านั้นเอง หลังจากเหตการณ์ก็ผ่านไป ดินั้นจึงได้หวานสนใจธรรมะเพิ่มมากขึ้น ขึ้นแรกก้อพยายามอ่านหนังสือบ้าง พื้นเทค พังปรุจากบ้าง หลายแห่งหลายวัด ตอนนี้ริมนมือชื่อหนังสือมา ปฎิบัติเอง ทางอานาปานสติบ้าง กำหนดยุหนอของ หนอนบ้าง เกิดผลการปฏิบัติแปลกๆ เช่นเห็นภาพทะเลบ้าง เห็นแสงราวบ้าง แค่ เป็นบางครั้งบ้างคราว จึงเริ่มไปปฏิบัติทั่ว เขาวัดโน่นออกวันสันกยังไม่ถูกใจ ขณะที่กำลังไม่สบายนะเพราะยังหารปฏิบัติที่ถูกกบอจะยกไม่ได้ และมองครูผู้ผู