ลูกช้าง: การเดินทางของชีวิตและศาสนา : หน้า 56/130

"ลูกช้าง" ประวัติของผม ผมชื่อ ด.ท. ทรงบุญ วัณรงค์กุล อายุ ๕ ปี อยู่ ป. ๓ ร.ร. ราชวินิต ตัวผมใหญ่พอหา ใคร ๆ ก็เรียกว่าช้าง ตอนที่นั่งใจใหม่ๆ ผมรู้สึกว่าโครมกำเตียงแขนตักขาของผม เพียงนี้ได้ ๒-๓ นาที ผมเทบจาย แต่ผมก็ทนเพราะไม่ให้เพื่อนซึ่งเห็นแล้ว จนวันนั้นผมเห็นโดยนำเผ็ดเป็นคนอธิบาย วันนั้นผมใจเหมือนมีเงินพันล้านบาท จนผมก็อยากจะบวชพระเพราะผมเมื่อถึงผมเป็นลูกอาจารย์ใหญ่กว่าที่จะให้ใครจะสนใจให้ผมไปนั่นเข้าโลก เพื่อแลกกับธรรมมักไม่อยากจะทิ้ง ผมกล้อละกาเวียนว่ายายเกิด อยากขึ้นพิพานไม่เกิดต่อไป เมื่อผมบวช ต. จะไปเรียนในบางสมัย ๑๕ ปี จะบวชตลอดชีวิต ท่องนพิพานและรถต บนพิพาพนมีพระพุทธเจ้า ซึ่งพวกเราก็เข้าใจว่าพระพุทธเจ้าไม่มีและเข้าใจว่าบนพิพานพระพุทธเจ้าไม่เป็นรูป ร่าง แต่ก็จริงแล้ว พระพุทธเจ้ารูปจริงแต่ไม่มีความทุกข์ มีแต่เวลาที่เราไปถามอะไรนกับบอก พอสมธรรมแล้ว หญิงน้ําพาพนไปหย่อนรถ สวรรค์ โลกันต์ เป็นกัน พวกนรกที่กินเหล้า - เขาให้คนทรรจก และพวกสัตว์รามองเห็นนกรด เป็นน้ำธรรมดา จงกินเข้าไปพอเข้าไปในท้อง ก็จะลายท้องใส่ทะยบ พวกที่สบูหูรุดไฟ แต่เวลาเข้าสาไว้ไปนั่นมันน่าสบมาก แต่พอสมเข้าไปแล้ว จะเกิดขึ้นไฟเผาจนตายจนเป็นไม่งามหมวร พวกที่ตกลโงเผาจะขวานมีผืนห่มเข้าให้ทวร because จะได้ใจร้อน ไม่ตกโง่อีกต่อไป สำหรับพระที่ดีๆดี จะแก้ผ้าเหลืองและกระโดดลงไปในไฟ จนผ้ากองโตเป็นภูเขาน้ำจะหมดจะเผาไหมวน