การเข้าใจกรรมและการปฏิบัติธรรม : หน้า 36/130

ไหม จากการได้ยินได้ฟังสอดจนการอ่านหนังสือก็ยืนยันว่า บาปปฏิบัติจริง ทุกคนมีกรรมเป็นของตนเอง มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมโดยกำเนิด และเป็นนายของกรรมที่อำมาตย์จะกระทั่งเราร้อง เนื่องจากโยมแม่เผยร่างกันแออัดมาจยาว ก็เพราะกรรม แต่จะให้าของมาเชื่อได้ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์หรือไม่ ในเมื่ออกตามยังไม่เห็น เพียงเทุตรเฉยๆ พุทธองค์เคยตรัสไว้ว่า ถ้อยว่ายังไม่เน้น่บาปเลยว่า การยอมเดียวโดยไม่เห็นโบ ใม่เห็นโบ เพราะทุอย่างเดียวโดยไม่เห็นเป็นบาปเสมอคนบาดลำช้าง หรือเสมอพระใบคนเปล่า เป็นพระธรรมกสิกรรมแต่ประโยชน์ จนบางครั้งตนเองกลังสัมนในคำสอนนั้น ถ้าเนื่องอย่างเดียวโดยไม่รู้โบไม่ได้เสมอเด็กก่าฝ่าไฟร้อนรึให้จ้า แต่ไม่ยอมปล่อยเพราะไม่รู้ว่าไฟร้อนแรง เข้าใจแต่เพียงวาเป็นของน่าเล่น น่าจับ พระองค์ยืนยันว่า ต้องรู้เห็น จะได้แจ่มแจ้ง เหมือนเป็นของว่า ให้หยาบยั้นนั้น ก็แสนจะทำให้คามอย่างใจว่าทำอย่างไรจึงจะรู้จึงรู้เห็น กระทั่งวันหนึ่งออกมาได้มองหนังสือธรรมกาย เขียนตามแนวเทศนาของพระมงคลเทพมุนี วัดปากน้ำ ภายเจริญ ว่าถ้าจะคนให้ถูกต้องรองรอยของพระศาสนาต้องรังเห็น ที่สำคัญสักคำใหม่เกิดขึ้นมาเปลี่ยนหูตามกือ "ธรรมกาย" ในหนึงือบนั้นหลวงพ่อวัดปากน้ำท่านบอกว่า ธรรมกายนัน่เหมาะคืออธ ค.ไม่ใช่แสดงว่าละคือถาด ไม่ใช่แสดงพระสักตรี โดยอ้างว่ามา ถึ มีมภาโย อะหติบิ ตอนไหนท่านยืนยันว่ารับก้นได้รงังเห็น อาตมาได้ใจนั่นก็จะเป็นหมอบหมายทางศาสนาได้คล่อง เหลืออยู่เองเดียวว่า ทำอย่างไร อาตมาอจจะรู้รงเห็น อาตมามีทางมว่างนำปากนำ แต้ว่า กรรมของอาตมายังไม่สนจังยังไม่ลงง ผูปรกองไม่อนุญาให้มหาว่าเป็นเรื่องเหลวไหล กี่เริ่มนในใจว่า อาตมาได้พบแนวปฏิบัติธรรมที่ถูกต้องอย่าลังแล้ว เป็นที่น่าเสียดายอย่างมากที่ ๓ มีเสมอ อาตมาได้พยายามไปวัดปากน้ำจนได้แต่ปราบว่า หลงพ่อท่านมรณภาพเสร็จแล้วแต่กามยังเยาว์ "นี้" อาตมาหมดที่พิงทางปฏิบัติแล้วหรือ ถ้ากระนั่นจุดนาย่งมาพเพื่อปฏิบัติธรรมให้ทวงรุ่งเห็น ก็ต้องเป็นเหมือนไปเสียแล้วหรือ อาตมาลบตอบอย่างเบื่อหน่าย "ทำไม จึงเกิดมาไม่ทันผู้ปฏิบัติธรรม ตามแนวโอชา รุ่งของคศสมเด็จสมมาสมพุทธเจ้า ไทอยางเดียวกรรมของเรายังไม่สนุก" ต่ออาตมาอีกหยุดงก็ติดตามธรรมไปชั่วโมงนะ หนาม