ประสบการณ์การนั่งสมาธิและการปฏิบัติธรรม : หน้า 64/130

แนากรรมฐาน ข้ามเจ้าเคยได้ยินได้ฟังและเคยได้อ่านมาบ้างเหมือนกัน แต่ไม่เคยเห็นที่เขาปฏิบัติกันจริง ๆ สักที จึงถามเขาว่าจะลองนั่งสมาธิเบาเบาได้ไหม ถ้าได้จะต้องทำอะไร จะต้องมีครูหรือเปล่า เขาบอกกว่า ไม่ต้องมีอะไรทั้งนั้น แล้วเขาก็พาไปครอบผู้อายุหนึ่งซึ่งมัว ๆ ภายหลังจึงทราบชื่อนั้น ท่านคือ อบลา ก็ นันทร์ ขนุนง หรือผนวกเราเรียกกันติดปากกว่า "คุณนาย" เพื่อชำเจ้าบอกวิธีปฏิบัติแต่เพียงคร่าว ๆ ให้ แล้วให้ลองปฏิบัติเอง เมื่อทดลองนี้ไปใหม่ ๆ รู้สึกว่าใจคั่นแรง ไม่ค่อยสงบง่าย ๆ มองอะไรดีสักtha ไปหมด แต่เพราะความอยากรู้ว่าธรรมะยังเก่งไหม ถึงได้พยายามนั่งต่อไป ในเวลาล่วงไปประมาณหนึ่งชั่วโมงไงเกิดแสงสว่างวาบขึ้น แล้วก็เห็นพระภิกษุมาทฺงามมาย กำลังสวดมนต์อยู่นอกรงกลางความว่างที่เห็นนั้น แต่ภาพที่เห็นลอยอยู่ด้านหน้า ขณะนั้นรู้สึกว่าเบาและเบ็นสบายอย่างบอกไม่ถูก และแล้วภาพพี่นกก็หายไป ผัสสะบนตัวว่า การที่เห็นนี้ยังไม่อยากก็ต้องที่กุฏจะต้องเห็นภายในตัวรวมศูนย์กลางกาย นี้เพิ่งมาได้วันแรก เห็นได้ชัดก็นี้น่าสนใจที่จะพอใจได้แล้ว... วันนี้มาได้พยายามกันว่าดูอ่านหนังสือเกี่ยวกับธรรมะปฏิบัติ ลอดจนพรรประวัติต่าง ๆ ทำให้รู้สึกเบลอและเชื่อมในคำสั่งขององค์เจ้าเต็มสมพรเจี่ยงขึ้น เมื่อได้บวชเป็นพระภิกษแล้วย่อมีโอกาสปฏิบัติธรรมมากขึ้น เมื่อปฏิบัติธรรมมาเข้า ๆ จิตก็เป็นสมาธิขึ้น เพราะพยายามทำอยู่ทุกอาทิตย์ นั่ง ออน ยืน เดิน พยายามก็หยุดผู้สมอ ฉนอยู่บางส่วนขณะล่มลงบนเข็ม ๆ แต่งไม่กั้นหลับ รู้สึกว่าพระพุทธมนต์อยู่อย่างองคน์หนึ่ง องค์พระเหลืองอร่ามทั้งสวยและเปล่งมา พอสิ้นบทนี้ปรากฏว่าดวงคำพูดว่าองค์พระนั้นไม่รู้หายไปไหน แต่พอหน้าตาก็เห็นอีก รู้สึกว่าผู้คือพระพุทธมนต์อยู่อีกองค์หนึ่ง องพระเหลืองอร่ามทั้งสวยและเปล่ามา พอสึกบทนี้ปรากฏว่าองค์พระนั้นไม่รู้หายไปไหน แต่พอหน้าตาก็เห็นอีก รู้สึกว่าผู้คือพระพุทธมนต์อยู่อีกองค์หนึ่ง องค์พระเหลืองอร่ามทั้งสวยและเปล่ามา...