การปฏิบัติธรรมและการเรียนรู้ธรรมะ : หน้า 86/130

เก็ง เพิ่มมากอกเวลาสิบว่านี้บ่อยะตุสถากลายเป็นอากาศรำไป ยิ่งคงใจใหย่ สีบ กว่านี้แล้วมาข้าเทิ้ยไถ่ไปงููเขาล้านำพ่นเพื่อเศาะหรีบปฏิเสธวับวับสถานที่แท้ จริง เขาไปค่อยอยู่ในถ้ำในหมูปรันับิวิวราวพระองค์ศักดิ์หวังให้สอนธรรม ให้ ที่คำฝ่อลือกันว่า มีผิวผิวสีผิวภาพของผู้เฉยให้ตอบธรรมะ ข้าพเจ้าท้องไปพบท่านเหล่า นนจน์ได้ สำนึกชักในแต่แถวมักดำเทอาทิศะประชดพระพุทธเจ้าของเรา อย่างแท้จริง ถ้าได้เรียนว่าว่าผ่าผ่ธรรมะอย่างแท้จริงแต่เริ่มแรก บ้านนั้นจะไปได้ ใกล้ไม่น้อยทีเดียว สำหรับท่านผู้อ่านที่ต้องการทราบรายละเอียดเพิ่มเติมหรือมีปัญหา ใดๆ ในเรื่องที่ข้าพเจ้าเขียน หรือปัญหาในการปฏิบธรรมะ ยินดีที่จะพบและตอบ ข้อข้องใจของท่าน ขอให้รบไปบ้านธรรมประทีปหรือโทรศัพท์ไปที่ทำงาน หมายเลข ๒๕๔๐๒ เพื่อ พ.ศ. ๒๔๙๙ ข้าพเจ้าพึ่งจะอายุรุ่น​ กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมที่เท่า ความ อยากจะเป็นบุคคลเหนือน้อยเป็นธรรมดา ประกอบด้วยความเข้าใจในหมู่เพื่อน ฝูง ทำอะไรทำจริง และการเรียนก็ไม่เคยอ่อนหน้าใคร ทำให้ชาวบ้านทั่ว อยู่บ่อยครั้ง และบ่อยครั้งเหมือนกันเกือบจะอาชีพไปทั้งเพราะความนงในผีม แต่ จะขว้างโล่ตาม สิงห์น้อยในตำแหน่ง ข้าพเจ้าพึงจะทำเสมอมักอ้อปํปวัด สนนนาม ธรรมะกับพระภิกษุผู้ไม่ธรรม ผิดกตัญญูและรับสนามมั่นฐาน (ข้าพเจ้ามาใน ภายหลังเมื่อใช้เรียนธรรมแล้วว่ามเป็นผลจากกุศลกรรมในอดีตชาติ) ข้าพเจ้าเริ่มลงมือ ผกสมากโดยไม่อาจควบคุม อายันค้นว่าเองจากทำรำหรับตัวเอง ลงมือ ผงแบบอนาบาปนิด (กำหนดลมใจเข้าออก แล้ววิตักไม่ว่างไหมอเนรมณ์ทั้ง ปวง ตามวิธีของหลวงพ่อวัดอักษร โคราการ) เพราะเป็นวิธีง่ายที่สุด การผักใครดูหน้า ไปด้วยคำนำบับชั้นของสมาธิโดยไม่มีอุบัณ์เทกเก็กลื่น ​เป็นนานานเมื่อสมาธิแน่นัง จะมีความรู้สึกคล้ายทุกลมอากาศ หรือบวงที่มีว่า โลกทั้งโลกไม่มีอะไร ไม่มีแม้ กระทั่งตัวเอง มีแต่ความสุขสันอย่างจินตนาที่หาไม่ได้อีกในโลก บางก็มึงเทแน่น เป็นองค์พระพุทธรูปปลอดว่างออกมาเหมือนหน้ากัน เมื่อขยายให้ใหญ่ก็ใหญ่ เมื่อ