การสร้างวัดและความสัมพันธ์กับเพื่อน : หน้า 23/130

พระภิกษุท่านนี้ไม่รู้จักเพื่อนของฉัน เพราะเพื่อนคนนี้ของฉันยังไม่ยอมรับว่า เขาหนึ่งเมืองฉันปฏิบัติธรรมได้รับผลเล็กน้อย ฉันเคยไปชำชวนแต่ได้รับคำปฏิเสธว่า ว่ามั่งเมามารากูซุรา ฉันเห็นเธอยิ้มของฉันจึงสมใจเสียสนิท มานึกเอาถึงน้อง เป็นยามจำเป็นเสียด้วย ฉันพอทราบอยู่ว่าพวกเราพอจะมีทรัพย์สมบัติเก่าเป็น มรดกอยู่ ที่ฉันแปรงใหญ่ ๆ ก็มากพอแล้วไม่ทราบจะมาทำงานน้ำไหลผ่าน และเป็นแหล่ง ที่ทรงกับทีพวกเราเห็นในสมมิหรอไม่ ผู้ที่มีบุญแก่กล้างดั่งโจรจึงได้ตรวจฉันกันแล้วครั้ง เล่าพวกว่า วัดของเราจะสร้างขึ้นในที่ของคุณวรรจริง ๆ และสร้างขึ้นเติมหมดมาที่เดิมว่า ประมาณเกินกว่าร้อยไร่ เมื่อเราตรวจกันถึงจิตใจของท่านเมื่อเป็นเจ้าของที่ดินกิฟ ซึ่งมันบ่าว วัดของเราจะสร้างขึ้นในที่ของคุณวรรจริง ๆ และสร้างขึ้นเติมหมดมาที่เดิมว่า ประมาณเกินกว่าร้อยไร่ เมื่อเราตรวจกันถึงจิตใจของท่านเมื่อเป็นเจ้าของที่ดินกิฟ ว่า มารดาและบุตรเต็มใจ โกยให้หนหมด แต่มังคังสะลึมสะลือช่วยกันสร้างอย่างเติมใจ ฉนุสนุกดังงั้น แตากระจะเอาเรื่องอย่างไปโล่ให้พวกเรา็งที่โยตรง เราก็จะถูก หว่าว่าบ้า มีนั่นเป็นก้นนักมันผู้วาดวา จิ้งยอมรับได้ในที่ว่าเราต้องใช้ทาง อมโดยวางแผนไปชื่้อ ถ้าปลายกะต้องเช่า ถ้าไม่ยอมให้เช่าก็จะยอม ถอะไร ๆ ก็ไม่อิ่นหน้าเราก็จะไปฉนใหม่ และจะประลใจไปทุกขณะว่าลาสิม เพราะว่าของเราเกิดที่นตรง ๆ สวยงามและเหมาะสมทุกอย่าง จะไม่ให้เราพยายามอย่างไร ได้ หลังจากฉันกับคุณเผ็ดก็ถูกกักตัวให้เป็นผู้ไปซื่อที่จากพี่รวี เมื่อนิ คุณเผ็ดและเพื่อนๆ ผู้ซึ่งจัดจะประพฤติพรหมจรรยารวมไว้ว่าการทำมาหากินเพื่อ จะเสียสรสร้างก็มีมากก็ไม่มีก็เป็นเพียงเรือนหมื่น แตเราก็อาจเสียงไปขอร้อง ๕๐๙ ใร่ ในวันนี้ไปบ กมี่นั่นเอง ทั้งฝ่ายเรากับพวกเรา และพวกเราไม่นึใจว่าจะซื้อขายหรือให้ ได้หรือไม่ เพราะในโฉนดมีที่ดินลงชื่อคุณเมียวพวกนี้ แต่พวกนี้เป็นลูกคน เดียวของท่าน เมื่อเราได้ลงบริเวณที่ดินและจอดรถกว่างจากรถณเอง แต่ว่าร้อน เปรียบอยู่กรมพยุง มิลลิเมตริโดยซึ่งในเมื่อนไม่ฝนคุณผสมรวมด้วยกันเข้ จนครึ้ม หลังจากที่ซึ้งเขาของที่กันแล้ว ฉันเห็นพวกวงษ์มานั่งครุ่นคิดอยู่อย่างเดียวแล้ว ว่า มากจังบ้างว่าคุณแม่ท่านไม่ให้ แต่พี่โน่ ถ้าคุณแม่ให้ได้เร็ว ถ้านั้นให้แปลงก็เอาไว้เด็