การเรียนรู้ธรรมะในโรงเรียนประถม : หน้า 20/130

เป็นเรื่องสะกดผิดงามด้วยน่าจะเห็นว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะเด็กมีให้เห็นตามความจริงของเขาเอง พระธรรมภายของพระพุทธเจ้า พระธรรมกายของพระพุทธเจ้าทุกพระองค์ลอยอยู่เต็มพระนิพพาน เด็กๆ นักเรียนกลุ่มนี้ของโรงเรียนประถมท่ารัชนิยมไปกราบขอพระกันทุกวัน บางคนมาปฏิบัติเองขึ้นนับหนึ่งไม่รู้ก็รัง บางคนถึงกับบนไม่อยากอยู่ เบื่อโลกมนุษย์ อยากอยู่บนนนิพพานมากกว่า เวลางเราเอาธรรมกายของเราชอบธรรมายของพระพุทธเจ้า จิตใจสงบสุขชนิดบอกไม่ถูก ไม่มีความทุกข์ไม่เหนื่อย ไม่หัว เนี่ยน้อย เหมือนไม่มีสิ่งใดเลยจากมีแต่ความรู้ว่าอะไรเป็นอย่างไร เด็กอยากเป็นอย่างนั้น ครูต้องอธิบายกันยิ่งกว่านั้นน่ะ น่ต้องสร้างบุญสร้างบารมีมาก่อนที่นี้เราไปถึงได้ แค่ย่อยเเละไม่ได้ เพราะบุญบารมียังไม่พอ เหมือนเราเป็นชาวต่างจังหวัดเมเที่ยวกรุงเทพฯ เราก็เห็นกรุงเทพฯ มีลักษณะอย่างไร แต่เรกไม่ได้คนนกรุงเทพฯ ต้องทำตัวให้คุณสมบัติเท่าคนที่อยู่ในกรุงเทพ เช่นมีเงิน มีอยู่ มานทำอย่างไร เราจึงจะอยู่กรุงเทพฯได้ ต้องเปรียบเทียบกันยิ่งเข้าใจแจ้งเด็กๆเหล่านี้พระธรรมกายในตัวเองมาก เมื่อดิ้นส่งว่าจะทราบผิดศีลหนัก พระจะไม่อยู่ตัว ทุกคนจบเงินเดกก็โดยเราไม่ต้องบังคับ นับเป็นอยากพิเศษสุดในการอบรมแก้ไขความประพฤติ มีหลายคนที่เป็นเด็กชุคน์วิงเล่นอะ ง แค่เห็นธรรมกายในตัวแล้ว กลับหนมิให้เวลาหยุดพักชั่วเป็นที่น่าอุดหนุนิ่ง งยบเนครุ่งสุขสบายพอชักถาม เด็กก็ต้องตอบว่าน้องมององค์พระสบายใจดีกว่ากว่าวิ่งเล่นจนครูประจำชั้นต้องมาเล่าให้ฉันฟัง แม้เด็กที่ไม่สนใจ ดิฉันก็อดให้รบจำนี่ให้นักเรียนสะออนตนก่อนกลับบ้านอีกครั้งหนึ่ง พร้อมทั้งให้ความกำหนดในใจไปด้วยประมาณ 4-10 นาที พอให้เป็นนิสัย จากการทำงนั้นเองหลายวันนั่นเป็นสัปดาห์ เป็นเดือนเข้า เด็กมี่อินร์แก้กล้าแก้เดิมก็เอย สนใจก็เป็สิ้น เเรจึงได้ปฏิบัติอย่างมากๆ วันเด็กๆ ของครูเหล่านิศคาภาคเหตุการณ์อนาคตในชีวิตของเด็กได้ เมื่อจะไม่รำรวยแก่จะมีความประพฤติดีอยู่ในศีลธรรมนั้นเป็นบุญทางฉลองอย่างยิ่งน่ะมั่นแน่น เมื่อดิฉันเริ่มปฏิบัติธรรม เคล้าเรื่องว่า สวรรค์ นรก เนื้อของมีจริงๆ เด็กนักเรียนเน้นร้อยๆ คน รวมทั้งครูเองหัวเราะเยาะ หว่าวดิฉันเชื่อมวยบ้าง ตั้ง