การนั่งสมาธิและการปฏิบัติธรรม : หน้า 77/130

ขณะกำลังนั่งสมาธิและภาวนาอยู่ เกิดแสงสว่างวาบขึ้นในกลางท้อง ซึ่งเราเรียกกันว่า ศูนย์กลางกาย เป็นแสงวาบวับว่าแสงพระอาทิตย์ตกในเวลานั้น และแล้วก็เห็นองค์พระแก้วองค์หนึ่งมามอง คุณแม่ก็เห็นเป็นภาพส่วน ๆ คือลเห็นแผ่นกลมใสเหมือนกระจกซึ่งเรียกว่าม่าน และเห็นเป็น เห็นเกศพระเนื้อนเกศทอดยาว แล้วก็เห็นเป็นเม็ดน้อยอยู่บนอานาสองมุมอย่างสง่าทะบเลยขาดนั้นก็ร่างกายโปร่งเบาเหมือนลอยอยู่บนอากาศ รู้สึกสบายและเป็นสุขอย่างบอกไม่ถูก ตามหลักของวิชาธรรมภายใน เราจะต้องทรงนิ่ง และขณะนั้นก็เห็นแล้วไม่เสียที มานะอเนใจปฏิบัติพยายามเป็นเวลาตลอดปี เมื่อเป็นเช่นนั้นจะไม่ให้จิตนิ้วเนื้อธรรมะของหลวงพ่อว่าปกนาวมามีจริงอย่างไร? คำนี้จึงได้นั่งใจจะขอปฏิบัติธรรมจนคราวหมดอายุ จากวิธีที่ได้ผ่านมาก็เป็นแต่นึกถึง ซึ่งอายุควร ๔๐ ปีแล้ว จินยังมองไม่เห็นเลยว่า อะไรที่จะให้ฉันนิ่งเหนียวและเป็นที่พักใจได้กว่าธรรมะ คำสั่งสอนของสมเด็จสมภารพทเว คงมีความละเอียดยิ่ง สงบเอกิเย็น ทำให้สามารถจากความว่าง โลก โกธ หง ก็ให้จิตโยนแล้วสะอาดบริสุทธิ์ หน้าตาเบื่มไม่โม้เท็จรึคดเหมือนแตกอน จินจะทำอย่างไรจึงจะให้ผู้นองเห็นอย่างจินบ้าง ครั้นมาได้ยินได้ฟังพี่ ๆ น้อง ๆ ในวงศาธรรม ดั่งคิดที่จะเสียสะความสุขและอนาคต อันสดใสของโลกหนีมาประพฤติปฏิบัติธรรมะ เผยแพร่สอนการปฏิบัติธรรมให้เจริญรุ่งเรืองต่อไป ก็นึกและคล้อยตาม ขณะลูก ๆ จนเก่าว่าจนหมดสั้นและโต ๆ ก็หมดแล้ว ภาระของจินก็แก่ลงไปมาก จินคิดเห็นว่าจินพร้อม พร้อมที่จะเสียสะชีวิตเพื่อวรรณวาสนาวิธีธรรมถวายให้เจริญรุ่งเรืองต่อไป แต่ก็มณะจินทำงาน จนไม่มองไม่เห็นเหตุที่แท้จริงของการเกิด การแก้ การเจ็บ การตายว่าเป็นอย่างไร แต่จินเห็นธรรมมาแล้ว จึงมองออกว่า การที่คนเราต้องเจ็บหรือประสบเหตุร้าย ๆ กันเนื่องจากกรรมที่ทำมา แล้วแต่ความดีชาติงั้น เพื่อหนกรรมเหล่านี้ เราจำเป็นต้องทำบางส่วางอย่างเพื่อมิให้หนเองไปบรรกรรมที่กะทำไว้ นั่นคือการทำบุญ ทำบูชาใจให้ผลสุดที่สุก ถูกทางที่สุด และได้บุญมากที่สุด จึงได้พบว่าการบันฑบรรษฐาน