การเรียนรู้และการดูแลคุณแม่ : หน้า 49/130

๙ ส่งถึงที่บ้านและจะลากับคุณแม่ที่คุณแม่พูดว่า "ที่นี่ที่คุณขอซื้อนั้นฉันไม่ง่าย แต่ฉันจะให้ว่าพี่พี่ฝัน" ทั้ง ๒ คนก่อนโมรานา แล้วกลับไป ก่อนอุณญวลิฬรพัณพิมที่โรงเรียนคราวคาม บอกว่าพี่ฝันซั่น (๑๓ ตุลาคม ๒๕๒๖) เห็นคุณแม่เจ็บและคุณคึดกามช่วยน้องคุณพี่แม่ให้เรียนวันเสมา เพราะคุณแม่อยากมากแล้วจะได้เห็นหวังว่าที่จะสร้างและเห็นธรรม ถึงแม้จะไม่บรรจุพระนิพพานในตัวเองเป็นนิสัยคิดตามไปในชาตหน้า ให้ฉันจะหวังกายเนื้อของคุณแม่ให้ดีโดยเฉพาะเรื่องอาหาร ฉันก็อยากระวังรูปอาหารไม่เหมาะการอะไรเกิดขึ้น จนถึงวันที่ ๒๙ ตุลาคม แม่บ้านของฉันไปซื้ข้าวมันเทาหยิบพลับพลาชมาให้คุณแม่ประทานคุณแม่เคย รับประทาน ไม่เคยท้องเสียแก่คร้ง วันนั้น ในคืนวันที่ ๒๙ นั้นเอง เหมือนอย่างที่คุณคว้ได้เตือนใจในวันนั้นและดิฉันได้เริ่มเรียนธรรมตั้งแต่วันที่ ๓๐ ตุลาคม ๒๕๒๖ โดยที่ฉันได้ไป ฉันมาที่เชียงลุยเพื่อโปรคุณแม่ ท่านจะได้มีที่เพราะท่านใช้สบ่เป็นภิกษุเครื่องครัวทางปฏิบัติในวันนั้นคุณแม่ได้เห็นแสงสว่างนวล ๆ แก่ฉันยังไม่เห็นเพราะเพิ่งมากขึ้นไปมิทึ่งยังไม่ปรากฎ คุณแม่จริงให้ฉันท่องเดินมานสมาบัติ ๑๘ กายและผ่านสมาบัติทายมนุษย์หยาบละเอียดบอกให้ท่อง ๙ เที่ยว ฉันยังไม่เท่ทองเพราะไม่ว่างวันที่ ๑-๒ พฤศจิกายน ฉันเดินไปเที่ยวก่อนทักอาราวัณกับครูที่โรงเรียน จึงไม่ไปงอนในรถและขนลงเรือ เมื่อกลับมาแล้วลองเดินมานเป็นบางคืน ถึงวันที่ ๗ พฤศจิกายน คืนน้อยบ้านหนึ่งวันเพราะเป็นวันอาทิตย์ ลองเดินมานงด้วยบูบจึงเป็นอยูให้จิกเกาะจะได้ไม่เที่ยวเสียตามปกติในวันดีฉันลองเดินตามท่องจำด้วยเป็นอายให้จิกเกาะจะได้ไม่เหนื่อยเสียลดไปก็ได้ ลองหลังท่องในใจตอนเช้า ๗ เที่ยว พักลงมารับประทานอาหารกลางวัน พอกบ่ายหลังบ้านที่ฉันอยู่พวกเด็ก ๆ เล่นซาโว่คั ฉันแก้เกินกว่าที่จะพึ่งเพลงชนนี้ใจจึงหนือพระเก็บไว้ในกายในตอนต่อไปเพื่อมิให้ท้องนพดนตรี พอเดินมาขึ้นลอใกล้ประมาณเท่าว่าสามก็เห็นวงสีเหลืองโทเท่ากำลังอยู่ในเพลงของราชาด้วยก็พึ่งทั้งเลิกสงสัยว่าถ้าจะถูกหลอดเสียแล้ว เพราะเคยได้ยินคนเขาพูดกันว่า คนเรียนใหม่ ๆ มักเห็นดวงสีเขียว ๆ แก ๆ ฉันก็ในใจอยากจะหลอกฉันหนะไปเสียเถิด สักพักหนึ่งดวงนั้นหายไป ก็นั่น