การลาจากของ ด.ช. ทรงบุญ : หน้า 14/130

ท่อจากนี้ฉันเริ่มมองเห็นทางแล้ว ทั้งที่จะช่วยตนเองและลูก วันที่หนึ่งหลังจากจิตใจของ แดีด ฉันนั่งรูปเทียนต่อหน้าพระพุทธรูปบูชาอธิษฐานจิตจะถอนฤกษ์ลง เฉลยอ่อนนำจิตใจลูกให้เห็นในพระศาสนา เมื่อเขาเกิดสรัทรชาดินจะขอถวายเป็นของพระศาสนา เพื่อขอแลกชีวิตลูกไว้ให้ฉันได้ชื่นมื่นต่อไป นี้คือเรื่องการลาจายของ ด.ช. ทรงบุญ ลูกของฉัน ปัจจนี้นลของฉันผสมมาระลึกสาได้ จิ้นอ้นว่าเบี้ยความจริงทุกประการ หากฉันนี้เฝ้ากเกาไว้กับพระศาสนาแล้ว จะแหงกตายตามก็พอเน้นนั้น เป็นบุญของเราสองคนแม่ลูกแก้ๆ ทั้งไม่ต้องจากกัน เรื่องที่สอง เกิดขึ้นเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. ๒๔๙๗ ทางราชการได้แจ้งให้ฉันเป็นกรรมการไปคุมสอบเลื่อนขั้นของข้าราชการครูที่จังหวัดเชียงใหม่ ขณะกำลังเดินทางอยู่ในรถไฟ ฉันได้รับอาการปวดท้องเป็นโรคใส่ตังอย่างรุนแรง เริ่มตั้งแต่ประมาณ ๔ ทุ่มไป ความเจ็บปวดทวีมากว่าก่อนคลอดดูทรามมาก เพราะอยู่ในรถไฟตอนท้ายสุดของงบวน ว่าแต่กว่ามาก การอ่อนเสียงจึงมากขึ้นอน คลอดฉัน คงคลานไปคลานมา ด้วยความทรมานร้าตา จนร่างจางฉันก็สามารถจะชี้บออกได้ มืออันที่ไปด้วยจึงได้ทราบ ในการเดินทางคร้งนั้นคุณแม่และบุตรชายของฉันได้ติดตามไปเยี่ยมลูกชายนั้นซึ่งงานอยู่ที่เชียงใหม่ ผู้มีคับบัญชาฉันเคารพรักมาก เช่น อาจารย์ยมกล พ่วงพงษ์ อาจารย์ช่วย แสงสุขาติ ผู้อำนักกรรมไปแล้ว เพื่อนที่รักมากคนหนึ่งคือ คุณเรา ทองสวัสดิ์ ไปด้วย นอกจากนี้ยังมีผู้ท่านอื่นอยู่หลายคน เช่นรองอธิบดิกรมาสมุทรคานบังบูรณ์ คร. เอกวิทย์ ณ ลาง คุณประยงค์ สุขวิธรณ์ คุณสมจิตร สวัสดิสุขา ทุกคนได้พากันดูแลเป็นห่วงเป็นใยในรถไฟลงบังอัฐอัยมีแพทย์โดยสารไปด้วยท่านหนึ่งท่านก็เขาช่วยตรวจอาการ แก้ทุกคนไม่สามารถจะช่วยอะไรฉันได้เลย ฉันรู้สึกว่าถึงจะเป็นความเจ็บปวดรุนแรงอยากให้มีใครสัก คนเอามืออะไรได้มากรึท้องของฉันแล้วกอดเอาไว้ที่พืนกันมันม่วนแสนเจ็บนักอึดอั้นอย่าอีกน ซึ่งต้องวางสลบฉันก็ยอม ฉันพยายาม นักธรรมข้อใดๆ ก็ไม่ดอก เพราะฉันเพียงภาคบรั้งเท่านี้ก็สันใจ