การฝึกสมาธิและการรับรู้ในพระพุทธศาสนา : หน้า 111/130

105 ข้าพเจ้้ำกล่าวการอบรมจากหลายสรูปมาจากอาจารย์ ท่งอบเสก อุบลสก ทั่งพระ ทั้งมวล จนสามารถกล่าวได้ว่า วิธีการฝึกทั้งสิ้นวิธีรนั้นพอเข้าใจได้หลายส่วน และ สรุปได้ว่า การฝึกทั้งหมดที่กล่าวไว้ในสูตรสมรรถ สามารถแบ่งออกได้เป็นหมวดใหญ๋ สามหมวดด้วยกันตามผลของการปฏิบัติ หมวดที่หนึ่ง เมื่อฝึกแล้วถ้ายังไม่ถึงที่สุดจะเกิดความรู้แทบไม่มีความเห็น (รู้ไม่ทันเห็น) ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเราเปิดสวิทย์ไฟ เราก็จะไฟฟ้าจะวิ่งไปตามสายเข้าสู่ หลอดไฟแล้วก็เกิดแสงสว่าง แต่เราไม่คยเห็นว่าพลังงานรูปนั้นบุรงชัดเจนอย่างไง ให้การฝึกในหมวดที่หนึ่งนี้ได้แก่การ เพ่งอสงฅ และกำหนดลมยใจเข้าเป็นต้น เมื่อฝึกแล้วจะเกิดความรู้ในสภาวะธรรมได้รว่มมาก รั้วทำบุญย่อมได้บรรลุจริง ทำ ว่า ย่อมได้บรรลุจริง ร่านร่มจริงและสวรรค์จริง ฯลฯ และพอมาว่าเคยเห็นหรือว่ามิกไม่นอกรงตามร่องรอยของพระศาสนา หมวดที่สอง เมื่อฝึกแล้วจะเกิดความเห็นแต่ไม่มีความรู้ (เห็นไม่ทันซึ้ง) ยก ตัวอย่าง เช่น เด็กๆ ไปนอนรับมะเลยมาเข้า และเห็นว่าพระอาทิตย์ขึ้นจะออก ครืนเย็นลงก็เห็นพระอาทิตย์ลับไปตามทิศทะวันตกเห็นวนเวียนอย่างทุกวัน แต่เด็ก ไม่มีโอกาสรู้ว่าโลกกลม การฝึกในหมวดนี้ ได้แก่การฝึก เพ่งสมาธิ ต่างๆ เช่นเพ่งวงกลม ลวงกลม เป็นต้น แต่เอาองค์ไปรังออกกาย เมื่อฝึกจนเห็นนิมิดวงกลมแล้ว สามารถจะ เห็นเหตุการณ์ขึ้นหน้า หรือรถสวรรค์ได้ เมื่ออยู่ในสมาธิ อาจจะเห็นว่า นาย ก. ถ่ออกจากบ้านไปในวันนี้จะต้องถอดรบกรณ์ตนตนาย แห ก ไม่ทราบว่าเพราะอะไรจึงเป็น เช่นนั้น หรืองเห็นนิมายา ข. ออกจากบ้านในวันนี้จะต้องไปโลกล ก และไม่ทราบว่า เพราะอะไรเช่นกัน ทั้งนี้เพราะการเห็นไม่ค่อยถูกต้องเท่าที่ควร จึงทำให้ชื่อดวง แทน ที่จะถูกฎรร้ม ผู้ที่ฝึกในหมวดนี้นั้นมักจะไม่ยอมเชื่อว่า ผู้ที่ฝึกในหมวดที่สองสามารถเห็น อะไรเปล่า ฯ และพวกที่ฝึกในหมวดที่สองก็ไม่ซื้อว่าผู้ฝึกในหมวดนั้นจะรู้เรื่องอะไรเกิน