ประวัติชีวิตของดร.อัมเบดการ์ : หน้า 43/210

2.4.2 ดร.บาบาสาเหบ พิมเรา รามจิ อัมเบดการ์ ประวัติชีวิต ดร.อัมเบดการ์ มีชื่อเต็มว่า ดร.บาบาสาเหบ พิมเรา รามจิ อัมเบดการ์ (Dr. Babasaheb Bhimrao Ramji Ambedkar) ชื่อเดิมที่ บิดามารดาตั้งให้คือ “พิม” เกิดในวรรณะจัณฑาล ที่ยากจนที่สุด ตระกูลหนึ่งของอินเดีย ในเมืองนาคปูร์ รัฐมหาราษฎร์ ทางตอน กลางของอินเดีย เมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2434 ท่านเกิดใน หมู่บ้านคนอธิศูทร (คนวรรณะจัณฑาล มีชื่อเรียกมากมาย เช่น หริจันทร์ จัณฑาล อธิศูทร) ชื่อว่า อัมพาวดี เป็นบุตรชายคนสุดท้อง คนที่ 14 ของ นายรามจิ และนางพิมมาไบ สักปาล ก่อนที่ท่านจะเกิดนั้น มีเรื่องเล่าว่า ลุงของพ่อ ซึ่งไปบวชเป็นสันยาสี (ผู้ถือสันโดษ ตาม แนวคิดเรื่องอาศรม 4 ของฮินดู) อาศัยอยู่ตามป่าเขา ได้มาพำนักในแถบละแวกบ้านของเขา พ่อจึงไปนิมนต์ให้มารับอาหารที่บ้าน นักบวชสันยาสีนั้นปฏิเสธ แต่ได้ให้พรแก่พ่อว่า “ขอให้มี บุตรชาย และบุตรชายของเธอจงมีชื่อเสียง เกียรติในอนาคต ได้จารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ ชาติอินเดีย” ซึ่งภายหลังพรนั้นก็สำเร็จสมปรารถนา แม้จะเกิดมาในครอบครัวอธิศูทรที่ยากจน แต่บิดาก็พยายามส่งเสียจนเด็กชายพิม สามารถเรียนจนจบประถม 6 ได้ เมื่อจบแล้ว บิดาก็ไม่ ได้หยุดที่จะให้บุตรได้รับความรู้ พยายามอดมื้อกินมื้อ เงินที่ได้รับจากการรับจ้างแบกหาม ก็ เอามาส่งเสียเป็นค่าเล่าเรียนให้กับเด็กชายพิมจนกระทั่งสามารถส่งให้เรียนจนจบมัธยมได้สำเร็จ แต่ในระหว่างการเรียนนั้นเขาต้องเผชิญหน้ากับความดูหมิ่นเหยียดหยามของทั้งครูอาจารย์ และ นักเรียนซึ่งเป็นคนในวรรณะสูงกว่า เรื่องบางเรื่องที่กลายเป็นความช้าใจในความทรงจําของพิมเช่นว่าเมื่อเข้าไปในห้องเรียน ทั้งครู และเพื่อนร่วมชั้นต่างก็แสดงอาการขยะแขยง รังเกียจ ในความเป็นคนวรรณะต่ำของท่าน เขาไม่ได้รับอนุญาตแม้แต่การที่จะไปนั่งบนเก้าอี้ในห้องเรียน ต้องเลือกเอาที่มุมห้อง แล้วปู กระสอบนั่งเรียนอยู่อย่างนั้น แม้แต่เวลาจะส่งงานต่ออาจารย์ อาจารย์ก็มีทีท่ารังเกียจ ไม่อยาก จะรับสมุดของเขา เวลาที่เขาถูกสั่งให้มาทำแบบทดสอบหน้าชั้นเรียน นักเรียนในห้องที่เอาปิ่นโตห่อ อาหารมากินที่โรงเรียน แล้ววางไว้บนกระดานดำ จะเร่งกรูกันไปเอามาไว้ก่อน เพราะกลัวว่า ความเป็นเสนียดของพิม จะไปติดห่ออาหารของพวกเขาที่วางอยู่บนกระดานดำ 42 DOU คู่มือ พุทธมามกะ