การเข้าถึงพระธรรมกาย : หน้า 68/210

แต่พระสุคตหม่อมฉันเคยเป็นมารดาเลี้ยงของพระองค์ ข้าแต่พระธีรเจ้า ส่วนพระองค์เป็นบิดา ของหม่อมฉัน ข้าแต่พระโลกนาถ พระองค์ทรงเป็นผู้ประทานความสุข ที่เกิดจาก สัทธรรมข้าแต่พระโคดม หม่อมฉันเป็นผู้ที่พระองค์ทรงให้เกิดแล้ว ข้าแต่พระสุคต พระ พระรูป กายของพระองค์นี้ อันหม่อมฉันเคยฟูมฟักให้เจริญเติบใหญ่แล้ว ส่วนพระธรรมกายที่น่า เพลิดเพลินของหม่อมฉัน อันพระองค์ทรงฟูมฟักให้เจริญแล้ว” 5) ในอัตถสันทัสสกเถราปทาน พระอัตถสันทัสสกเถระกล่าวไว้ว่า “อนึ่ง พระพุทธเจ้า ผู้ทรงแสดงธรรมกาย ซึ่งเป็นบ่อเกิดแห่งรัตนะทั้งสิ้น ชนทั้งหลายไม่สามารถจะให้กำเริบได้ ใครเล่าเห็นแล้วจะไม่เลื่อมใส” .2 จากหลักฐานธรรมกายที่กล่าวมานี้มีข้อสังเกตที่สำคัญ 3 ประการซึ่งสอดคล้องกับ คำสอนของพระมงคลเทพมุนี พระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ ดังนี้ 1) การเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าหรือพระตถาคตนั้นหมายเอา “การเป็นด้วยธรรม กาย” หรือการได้เข้าถึงพระธรรมกาย ไม่ใช่หมายเอากายมนุษย์หรือกายเนื้อ ดังที่พระสรภังค เถระกล่าวไว้ว่า “พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทั้ง 7 พระองค์ เสด็จอุบัติโดยธรรมกาย” หรือที่ พระพุทธองค์ ตรัสว่า “ธรรมกายเป็นชื่อของตถา ต” 2) จากสรภังคเถรคาถาที่ว่า พระพุทธเจ้าทั้ง 7 พระองค์ เสด็จอุบัติโดยธรรมกายแล้ว ทรงแสดงธรรม คือ อริยสัจ 4 นัยนี้ก็คือ การที่พระองค์ได้ตรัสรู้อริยสัจ 4 ด้วยธรรมกายแล้วจึง แสดงธรรมที่ได้ตรัสรู้ดังกล่าว ประเด็นนี้สอดคล้องกับคำสอนหลวงปู่วัดปากน้ำที่ว่า ธรรมกาย นั้นเป็นผู้ตรัสรู้อริยสัจ 4 ได้แก่ รู้ทุกข์ รู้เหตุของทุกข์ หรือสมุทัย รู้ความดับทุกข์ หรือนิโรธ และ รู้เหตุของความดับทุกข์ หรือมรรคมีองค์ 8 3 3) ธรรมกายมีอยู่ในตัวของมนุษย์ทุกคน กล่าวคือ มีอยู่ในกายเนื้อของพระสัมมาสัม 1 2 3 , มหาปชาบดีโคตรมีเถริยาปทาน, พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน, (กรุงเทพฯ : มจร, 2539), เล่ม 33 ข้อ 130-131 หน้า 404. อัตถสันทัสสกเถราปทาน, พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน, (กรุงเทพฯ : มจร, 2539), เล่ม 32 ข้อ 50 หน้า 301. พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร), มรดกธรรมของหลวงพ่อวัดปากน้ำ (พระมงคลเทพมุนี), กัณฑ์ 13 เขมาเขมสรณาคมน์ หน้า 173-174. และกัณฑ์ 31 รัตนสูตร หน้า 381, (กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง), 2539. บทที่ 3 พระรัตนตรัย DOU 67