การฝึกตนเพื่อหลุดพ้นจากทุกข์ : หน้า 134/210

คุณภาพและดีทั้งปริมาณ พอดี คือ เหมาะสมกับบุคคล เวลา งบประมาณ เหตุการณ์ และสถานที่ คนที่ฝึกตนเองมาในลักษณะนี้ ย่อมมีความรู้ดี ความสามารถดี และความประพฤติดี อยู่ใน ระดับที่จะทำให้พึ่งตนเองได้ผู้อื่นเชื่อถือตนได้จึงไม่มีปมด้อยในการอยู่ร่วมกับผู้อื่นในสังคมทำให้ ไม่จําเป็นต้องโอ้อวดหรือมีมารยาเพื่อเอาตัวรอด หรือเพื่อสร้างภาพหลอกลวงให้ผู้อื่นเข้าใจผิด ว่าตนเป็นคนดี มีความสามารถ 1.4) ฝึกตนให้เป็นผู้มีความพากเพียรในการกำจัดทุกข์ โดยเริ่มจากการฝึกอบรม ตนให้เป็นคนมีวินัย ทั้งวินัยต่อเวลา วินัยต่อความสะอาด วินัยต่อความเป็นระเบียบ วินัยต่อ กฎระเบียบต่าง ๆ และที่สำคัญต้องมีวินัยในการทำสมาธิ คือต้องหมั่นเจริญสมาธิภาวนาเป็น ประจำทุกวัน โดยไม่มีข้อแม้เงื่อนไข 1.5) ฝึกตนให้เป็นผู้มีปัญญาในการกำจัดทุกข์ โดยเริ่มจากการฝึกจับประเด็นหลัก การตัดสินถูก-ผิด ดี-ชั่ว บุญ-บาป ควรทำไม่ควรทํา จากนิทานชาดก จากนิทานสอนศีลธรรม จากเหตุการณ์ในชีวิตประจำวัน เพื่อให้มีความรู้เท่าทันทุกข์ รู้เท่าทันกิเลส รู้เท่าทันกฎแห่งกรรม รู้เท่าทันปัญหาต่าง ๆ ที่ไม่พึงประสงค์ 2) ต้องได้กัลยาณมิตรเป็นผู้ชี้ทาง การที่ใครจะพึ่งตนเองได้เร็วหรือช้านั้น มีปัจจัยสำคัญอีกประการหนึ่ง นั่นคือ เขาต้อง ได้ครูดี โดยเฉพาะครูที่สามารถชี้ทางที่ถูกต้องตรงตามหลักธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ จึงจะสามารถชี้แนะให้เราสามารถพึ่งตนเองได้เร็ว ครูที่จะสามารถชี้แนะหนทางกำจัดทุกข์ให้เราได้นั้น จะต้องเป็นครูที่ตั้งใจฝึกอบรมตน ตามคำสั่งสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจนกระทั่งเห็นผลแล้ว ดังนี้คือ 2.1) ท่านต้องเป็นต้นแบบการกำจัดทุกข์ให้แก่เราได้ 2.2) ท่านต้องให้คำแนะนำสั่งสอนในการกำจัดทุกข์ให้แก่เราได้ 2.3) ท่านต้องสามารถให้กำลังใจในการฝึกฝนอบรมตนเองให้แก่เราได้ ครูที่จะสามารถทำได้เช่นนี้ คือครูที่ปฏิบัติอริยมรรคมีองค์ 8 อย่างอุทิศชีวิต เป็นเดิมพันทำนองเดียวกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาก่อนทั้งสิ้น ดังเช่น พระเดชพระคุณ พระมงคลเทพมุนี (หลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ) เป็นต้น บทที่ 5 แ น ว ท า ง ป ฏิ บัติเพื่อการพ้นทุกข์ DOU 133 | ทาง