พิธีปฏิญาณตนและผลกระทบต่อชาวศูทร : หน้า 47/210

พระพุทธศาสนา โดยนักปราชญ์หลายท่านเขียนขึ้น ประธานาธิบดีราธ กฤษนั้น เขียนคำนำ สดุดีพุทธคุณ ให้ชื่อว่า “2,500 years of Buddhism” (2,500 ปีแห่งพระพุทธศาสนา) ส่วนในการปฏิญาณตนเป็นพุทธมามกะนั้น ดร.อัมเบดการ์ได้นำชาววรรณะศูทร ปฏิญาณตนเป็นพุทธมามกะที่เมืองนาคปูร์ สาเหตุที่เลือกเมืองนี้ แทนที่จะเป็นเมืองใหญ่ ๆ อย่างบอมเบย์ หรือเดลลี เขาให้เหตุผลว่า “ผู้ที่ทำการเผยแผ่พระพุทธศาสนาตอนแรก ๆ นอกจาก พระสงฆ์ คือพวกชนเผ่านาค ซึ่งถูกพวกอารยันกดขี่ข่มเหง ต่อมาพวกนาคได้พบกับพระสัมมา สัมพุทธเจ้า พระองค์ทรงแสดงธรรมจนพวกนาคเหล่านั้นเลื่อมใส ปฏิญาณตนเป็นชาวพุทธ และ เผยแผ่พระพุทธศาสนาไปทั่วเมืองนาคปูร์นี้ เป็นเมืองที่พวกนาคตั้งหลักแหล่งอยู่” (คำกล่าว ของท่านอัมเบดการ์มีมูลอยู่ไม่น้อย และจะว่าไปแล้ว หลังจากพระพุทธศาสนาเริ่มถูกทําลาย จากอินเดีย เมืองนาคปูร์เป็นเมืองที่มีชาวพุทธอาศัยอยู่มาก และเป็นเมืองที่มีชาวศูทร หรือคน วรรณะต่ำอยู่มากอีกด้วย จึงอยู่ที่นาคปูร์) ดังนั้นศูนย์กลางพุทธศาสนิกชนในอินเดียปัจจุบันที่เป็นคนวรรณะศูทร ะ ในการปฏิญาณตนเป็นชาวพุทธ 5 แสนคน เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2499 นั้น ผู้ ปฏิญาณตนได้กล่าวคำปฏิญาณตนเป็นพุทธมามกะ และคำปฏิญญา 22 ข้อ ของดร.อัมเบดการ์ ดังเช่น ข้าพเจ้าจะไม่บูชาพระพรหม พระศิวะ พระวิษณุต่อไป เป็นต้น บั้นปลายชีวิต เป็นที่น่าเสียดายว่า หลังจากพิธีปฏิญาณตนเป็นชาวพุทธได้ 3 เดือน ดร.อัมเบดการ์ ได้ถึงแก่กรรมด้วยโรคร้าย ในวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2499 (ในอินเดียเป็นปี 2500 อินเดีย นับพุทธศักราชเร็วกว่าไทย 1 ปี เช่นเดียวกับพม่า และลังกา) สร้างความยุ่งเหยิงให้กับชาว ศูทรมากมาย เพราะยังไม่ทันพาพวกเขาไปถึงจุดหมาย ท่านก็มาด่วนถึงแก่กรรมไปเสียก่อน เหมือนเรือที่ขาดหางเสือ ดร.อัมเบดการ์ ผู้เกิดมาจากสังคมอันต่ำต้อย ต่อสู้เพื่อตัวเอง เพื่อสังคม และเพื่อ ประเทศชาติอันเป็นส่วนรวม ตั้งแต่เกิดจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต บัดนี้เขาจากไปแล้ว ทิ้งแต่ ความดีเอาไว้ให้คนรุ่นหลังได้สรรเสริญ 46 DOU คู่มือ พุ ท ธ ม า ม กะ