ความสำคัญของศีล : หน้า 108/210

-ระดับสูง คือ ศีล 227 ของพระภิกษุ และศีล 311 ของภิกษุณี ศีล - เมื่อรักษาได้ย่อมเกิดบุญขึ้น เพราะทันทีที่หักห้ามยับยั้งชั่งใจ เห็นแก่ใจตนเองว่า บุคคล สิ่งของภายนอกไม่สําคัญกว่าความดีของตนเอง ใจจึงได้สติ เกิดกำลังใจมากพอ เข้า ควบคุมการพูด การทำ ไม่ให้วิปริตผิดปกติธรรมดา ใจก็กลับเข้ามาบรรจบกับธรรม ซึ่งเป็น ธรรมชาติบริสุทธิ์ภายในตนเอง จึงเกิดเป็นดวงบุญสว่างขึ้นโดยอัตโนมัติ ณ ศูนย์กลางใจ เช่นเดียวกับไฟฟ้า ขั้วบวกกับขั้วลบหากมาบรรจบกันก็เกิดประกายสว่างขึ้นฉะนั้น บุญที่เกิด ขึ้นนี้ ก็ทำหน้าที่ฆ่าโทสะกิเลสทันที เหมือนแสงสว่างของดวงอาทิตย์ หรือดวงประทีป เมื่อ ปรากฏขึ้น ย่อมฆ่าความมืดให้หมดหรือลดลงไปฉะนั้น ศีล-เป็นเหตุให้คนอยู่กันเป็นปกติไม่เบียดเบียนกันไม่ฆ่ากันไม่ลักขโมยของกันและกัน เป็นต้น แล้วเป็นผลให้นำความสงบมาให้ผู้รักษา ทำหน้าที่ควบคุมพลโลกให้เรียบร้อย จึงเป็น ที่มาแห่งความสงบสุข ศีล - มีผลแก่ผู้รักษาโดยตรงคือ ทำให้เป็นคนสะอาดกายและวาจา เป็นการตัดเวร ตัด ภัย ควบคุมก๋ากับโทสะไว้ ไม่ให้มีโอกาสกำเริบได้ ศีล - มีผลน่าชื่นใจ หรืออานิสงส์ต่อไปอีกทั้งโลกนี้โลกหน้าแก่ผู้รักษาศีลเอง คือ 1. ย่อมมีโภคทรัพย์มาก 2. กิตติศัพท์อันงามย่อมขจรไป 3. เข้าไปในบริษัทใด ๆ ย่อมแกล้วกล้าไม่เก้อเขิน 4. ย่อมไม่หลงลืมสติตาย 5. ตายแล้วย่อมไปเกิดในสวรรค์ 3) ภาวนาคืออะไร ภาวนา แปลว่า การเจริญ การอบรม การทำให้มีให้เป็นขึ้น หมายถึง การทำใจให้สงบ และทำปัญญาให้เกิดขึ้น ด้วยการฝึกฝนอบรมจิตไปตามแบบที่ท่านผู้รู้กำหนดไว้ ซึ่งเรียกชื่อ ไปต่าง ๆ กัน เช่น การบำเพ็ญกรรมฐาน การทำสมาธิ การเจริญภาวนา การเจริญจิตตภาวนา ฯลฯ บทที่ 4 ห ลั ก ธ ร ร มสำคัญในพระไตรปิฎก DOU 107 ห ธรรม