การสืบทอดพระพุทธศาสนา : หน้า 122/210

ด้วยเหตุนี้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงทรงเป็นผู้ทรงพระคุณอันประเสริฐต่อชาวโลก อย่างสุดที่จะประมาณ ไม่มีผู้ใดในยุคไหน ๆ ที่สมควรจะยึดถือเป็นต้นแบบแห่งการกำจัดทุกข์ และสงเคราะห์มนุษย์ทั้งโลกได้ประเสริฐยิ่งกว่าพระองค์อีกแล้ว ชาวโลกในยุคที่ผ่านมาต่าง ทราบความจริง ดี จึงพากันถวายพระนามเพื่อยกย่องเทิดทูนพระองค์ท่านว่า “พระบรม ศาสดาเอกของโลก” สิ่งที่น่าเสียดายอย่างมากสำหรับชาวโลกในยุคปัจจุบันนี้ ก็คือการเกิดมาไม่ทันพบ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงพลาดโอกาสที่จะได้ฟังค่าสอนจากพระองค์โดยตรงไปอย่างน่าเสียดาย แต่ก็นับว่ายังมีโชคอยู่บ้างที่พระพุทธศาสนายังมิได้สูญสิ้นไปจากโลก โดยยังมีพระภิกษุสงฆ์ ผู้เป็นพุทธสาวกของพระพุทธองค์ที่บวชต่อ ๆ กันมาตั้งแต่ครั้งพุทธกาลจนถึงปัจจุบันนี้ ยังคง ทําหน้าที่ทรงรักษาค่าสอนที่เรียกว่า “พระธรรม” ของพระพุทธองค์เอาไว้ ด้วยการปฏิบัติตน เป็นต้นแบบแห่งการกำจัดทุกข์ให้แก่ชาวโลก พร้อมทั้งปลูกฝังให้ชาวโลกช่วยกันรักษาและ สืบทอดพระพุทธศาสนาให้ยั่งยืน ด้วยการสนับสนุนให้มีการศึกษาธรรม ปฏิบัติธรรม เผยแผ่ ธรรม และปกป้องธรรมอย่างอุทิศชีวิตเป็นเดิมพัน โดยในแต่ละยุคจะมีพระภิกษุที่ให้ความ สําคัญต่อการรักษาธรรมยิ่งกว่าชีวิตของตนเอง กระทำการตั้งสัจจาธิษฐานด้วยการเจริญ ภาวนาอย่างสละชีวิตเป็นพุทธบูชา เพื่อการบรรลุธรรมของพระพุทธองค์ ทำให้โลกยังคงมี พระพุทธศาสนาตราบถึงทุกวันนี้ ดังมีตัวอย่างในอดีตที่ผ่านมาไม่นานนี้ ประเทศไทยก็ได้มีพระเดชพระคุณพระ มงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) หรือหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ที่ได้อุทิศชีวิตเพื่อการ บรรลุธรรมตามรอยบาทของพระบรมศาสดา ท่านได้ตั้งสัจจะอธิษฐานก่อนเริ่มทำสมาธิ ภาวนาอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพันว่า “ถ้าเรานั่งลงไปครั้งนี้ไม่เห็นธรรมที่พระพุทธเจ้าต้องการ เป็นอันไม่ลุกจากที่นี้ จนหมดชีวิต” เมื่อท่านตั้งจิตมั่นลงไปอย่างนั้นแล้ว ท่านก็เริ่มปรารภความเพียร จนกระทั่ง บรรลุธรรมได้สําเร็จในวันเพ็ญขึ้น 15 ค่ำ เดือน 10 และได้แนะนำสั่งสอนหลักการปฏิบัติ อริยมรรคมีองค์ 8 ด้วยคำสรุปที่สั้นกะทัดรัดเหมาะสมแก่การศึกษาของชาวโลกยุคนี้ไว้ว่า “หยุดเป็นตัวสำเร็จ” ซึ่งหมายถึงว่า การบรรลุธรรมตามคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้น จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อเราสามารถปล่อยวางใจในขณะเจริญภาวนาให้เกิดความหยุดนิ่งอยู่ใน บทที่ 5 แ น ว ท า ง ปฏิบัติเพื่อการพ้นทุกข์ DOU 121